Με κάθε επισημότητα τιμάται σήμερα, 28 Οκτωβρίου, η εθνική επέτειος του «Όχι», με εκδηλώσεις και παρελάσεις σε ολόκληρη τη χώρα. Το δικό τους μήνυμα για τη σημασία της ημέρας στέλνουν εκπρόσωποι της Πολιτείας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Κρήτη, με βουλευτές και δημάρχους του νησιού να τιμούν την ιστορική επέτειο μέσα από τις αναρτήσεις και τις δημόσιες τοποθετήσεις τους.
Το μήνυμα του δημάρχου Βιάννου, Παύλου Μπαριτάκη, για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου:
«Η 28η Οκτωβρίου είναι μια ημέρα ορόσημο για την Ελλάδα, την Κρήτη και τη Βιάννο. Είναι μια ημέρα εθνικής υπερηφάνειας, καθώς, όπως κάθε χρόνο, στις 28 Οκτωβρίου, την ημέρα που είπαμε ΌΧΙ στο σκοτάδι του φασισμού, η “καρδιά” της Ελλάδας χτυπά πιο δυνατά, ενώ στους μήνες που ακολούθησαν, από τα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου ως και την Κρήτη, οι Έλληνες αντιστάθηκαν απέναντι σε μια μεγάλη υπερσύγχρονη πολεμική μηχανή.
Η μπότα του κατακτητή δε λύγισε τους Έλληνες, ακόμη κι όταν οι δυνάμεις της Κατοχής, προχώρησαν σε θηριωδίες.
Για τη Βιάννο, το «μαύρο» απλώθηκε παντού στις 14 Σεπτεμβρίου 1943. Τότε που οι Ναζί εξαπέλυσαν μια πρωτοφανή και άγρια επίθεση ως αντίποινα για τη δράση των ανταρτών. Τα μνημεία της περιοχής, τα τοπωνύμια, οι τοποθεσίες, ακόμη και οι φωνές όσων συμπολιτών μας ζουν ακόμη μαρτυρούν το μέγεθος του μένους και της σφαγής.
461 ήρωες κάθε ηλικίας δολοφονήθηκαν. Δεκάδες χωριά έγιναν στάχτη και αποκαΐδια. Ισοπεδώθηκαν σπίτια, σχολεία και ναοί. Ξεκληρίστηκαν ολόκληρες οικογένειες, με τους εναπομείναντες να ζουν μια επί γης κόλαση
Και η Βιάννος έγινε συνώνυμη του μαρτυρίου και της θυσίας.
Σε αυτά τα άγια χώματα της Βιάννου, κορυφώνονται οι εκδηλώσεις Τιμής για τους προγόνους μας, που έδωσαν τη ζωή τους για την Πατρίδα και την Ελευθερία.
Με αφορμή τη σημερινή ημέρα η δέσμευση μας πρέπει να είναι πως θα είμαστε εδώ, με το χρέος να είναι να παραμένει άσβεστη η μνήμη τους και να μεταδίδεται στους νέους ανθρώπους και τις επόμενες γενιές.
Η διατήρηση της μνήμης δεν είναι μόνο πράξη τιμής προς τους νεκρούς μας, αλλά και ευθύνη απέναντι στο μέλλον.
Δεν ξεχνάμε τα εγκλήματα του παρελθόντος, γιατί η ιστορική μνήμη αποτελεί την ισχυρότερη ασπίδα απέναντι στην επανάληψή τους.
Οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο, να στεκόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας και να έχουμε το θάρρος να λέμε το δικό μας «ΟΧΙ» κάθε φορά που το επιβάλλουν οι αξίες και η συνείδησή μας. Η Ελευθερία και η Δημοκρατία δεν είναι αυτονόητες ούτε δεδομένες.
Είναι πολύτιμα αγαθά που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες και που έχουμε όλοι την ευθύνη να προστατεύουμε καθημερινά, με τις επιλογές, τη συμπεριφορά και τη στάση ζωής μας. Οφείλουμε λοιπόν να τιμάμε την ιστορική μας παρακαταθήκη και να μετατρέπουμε το παράδειγμά όσων θυσιάστηκαν σε οδηγό για ένα καλύτερο μέλλον».
28η Οκτωβρίου: Το μήνυμα της βουλευτή Λασιθίου του ΠΑΣΟΚ, Κατερίνας Σπυριδάκη, για την εθνική επέτειο:
Το «Όχι» του 1940 και τα «Ναι» της εποχής μας.
Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που μια και μόνο λέξη αποκτά το βάρος μιας ολόκληρης εποχής. Που ξεπερνά τα όρια μιας απόφασης και γίνεται σύμβολο αξιοπρέπειας, ελευθερίας και εθνικής ανεξαρτησίας.
Μια τέτοια στιγμή ήταν η 28η Οκτωβρίου του 1940.
Το «Όχι» εκείνης της ημέρας δεν ήταν η εύκολη επιλογή. Ήταν η δύσκολη. Ήταν η επιλογή ενός λαού που αρνήθηκε να υποταχθεί στη δύναμη του ισχυρότερου, που προτίμησε να αγωνιστεί παρά να συμβιβαστεί, που απέδειξε ότι η ελευθερία και η αξιοπρέπεια δεν είναι αξίες προς διαπραγμάτευση. Ογδόντα έξι χρόνια μετά, τι σημαίνει άραγε για εμάς εκείνο το «Όχι»; Αρκεί να το θυμόμαστε κάθε χρόνο στις παρελάσεις και στους πανηγυρικούς; Ή μήπως οφείλουμε να αναρωτηθούμε πόσο χώρο καταλαμβάνει το πραγματικό του νόημα στις επιλογές που κάνουμε σήμερα;
Γιατί μπορεί οι συνθήκες να έχουν αλλάξει, μπορεί οι προκλήσεις να είναι διαφορετικές, όμως το διαχρονικό δίλημμα ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την υποταγή, ανάμεσα στο συλλογικό συμφέρον και την ισχύ των λίγων, εξακολουθεί να
υπάρχει.
Και ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση της εποχής μας να βρίσκεται ακριβώς εδώ: Τιμούμε το μεγάλο «Όχι» της Ιστορίας μας, αλλά πόσο εύκολα ανεχόμαστε τα μικρά και μεγάλα «Ναι» της καθημερινότητάς μας;
Τα «Ναι» στους συμβιβασμούς που παρουσιάζονται ως μονόδρομοι. Τα «Ναι» στην κυριαρχία ισχυρών οικονομικών συμφερόντων που αποκτούν ολοένα μεγαλύτερη επιρροή στις ζωές μας. Τα «Ναι» στην ασυδοσία των καρτέλ, όταν η αγορά παύει να υπηρετεί την κοινωνία και η κοινωνία καλείται να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της αγοράς. Τα «Ναι» σε διευθετήσεις που ευνοούν τους λίγους, την ώρα που οι πολλοί καλούνται διαρκώς να κάνουν θυσίες. Τα «Ναι» στη σιωπή, στην ανοχή, στην αντίληψη ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.
Δεν είναι, βέβαια, οι σημερινές κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις συγκρίσιμες με τη θυσία και τον αγώνα εκείνων που πολέμησαν τον φασισμό και τον ναζισμό. Θα ήταν ιστορικά άδικο να τις εξισώσουμε. Εκείνο, όμως, που μπορούμε και οφείλουμε να κρατήσουμε ζωντανό είναι το βαθύτερο δίδαγμα της στάσης τους: ότι η δύναμη δεν γεννά αυτομάτως δίκαιο. Ότι το ισχυρότερο συμφέρον δεν είναι η ανάγκη και το συμφέρον της πατρίδας. Και ότι η αξιοπρέπεια ενός λαού μετριέται και από την ικανότητά του να θέτει όρια στην αυθαιρεσία της ισχύος. Γιατί η εθνική ανεξαρτησία δεν εξαντλείται στην εδαφική μας ακεραιότητα. Συνδέεται και με την ικανότητα μιας χώρας να αποφασίζει για το μέλλον της με γνώμονα τις ανάγκες των ανθρώπων της. Να προστατεύει τη δημοκρατία και τους θεσμούς της. Να διασφαλίζει ότι η οικονομική δύναμη δεν μετατρέπεται σε πολιτική εξουσία ανεξέλεγκτη από την κοινωνία.
Και ο πατριωτισμός δεν αποδεικνύεται μόνο με όσα λέμε για την πατρίδα μας, αλλά και με όσα είμαστε διατεθειμένοι να υπερασπιστούμε για τους ανθρώπους της. Αυτό είναι, πιστεύω, το βαθύτερο χρέος μας απέναντι στη γενιά του ΄40.
Όχι να αναζητούμε εύκολες ιστορικές αναλογίες. Ούτε να οικειοποιούμαστε τις θυσίες της για να δικαιολογήσουμε τις σημερινές μας αντιπαραθέσεις. Αλλά να διατηρούμε ζωντανή εκείνη την πολύτιμη ικανότητα να μη θεωρούμε την
υποχώρηση αναπόφευκτη, την αδικία φυσιολογική και την υποταγή στον ισχυρότερο αυτονόητη.
Γιατί το «Όχι» του 1940 μάς διδάσκει, πάνω απο όλα, ότι υπάρχουν αξίες μπροστά στις οποίες δεν χωρούν εύκολα «Ναι». Σήμερα τιμούμε τις γυναίκες και τους άνδρες που αγωνίστηκαν, αντιστάθηκαν και θυσιάστηκαν για να μπορούμε εμείς να ζούμε ελεύθεροι. Και τους τιμούμε ουσιαστικά όταν δεν αντιμετωπίζουμε την ελευθερία ως κληρονομιά που απλώς παραλάβαμε, αλλά ως ευθύνη που οφείλουμε να παραδώσουμε ακέραιη στις επόμενες γενιές.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας!
