Είναι εύκολο στην πολιτική να καταγγέλλεις, να αμφισβητείς και να απορρίπτεις, χωρίς καμία εξαίρεση, τις πρωτοβουλίες του πολιτικού σου αντιπάλου. Είναι, όμως, πολύ πιο δύσκολο να υπερασπιστείς αυτή τη στάση, όταν καλείσαι να τοποθετηθείς επί συγκεκριμένων μέτρων, τα οποία «αγγίζουν» με θετικό τρόπο και άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών.

 

TOY ΠΕΤΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

 

Η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για τη νομοθέτηση των οικονομικών μέτρων που εξήγγειλε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης ανέδειξε με χαρακτηριστικό τρόπο αυτή την αντίφαση.

Κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν υπερψήφισε το νομοσχέδιο επί της αρχής. Όταν, όμως, με πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας, 17 άρθρα τέθηκαν σε ονομαστική ψηφοφορία, η εικόνα άλλαξε σημαντικά.

 


Εκεί όπου τα περιθώρια πολιτικής υπεκφυγής περιορίζονται, όπου δίπλα σε κάθε «ναι», «όχι» ή «παρών» σημειώνεται το όνομα κάθε βουλευτή και ο καθένας τίθεται προ των πολιτικών του ευθυνών, 11 κυβερνητικές διατάξεις συγκέντρωσαν από 215 έως 244 θετικές ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε 11 από τα 17 άρθρα και ο ΣΥΡΙΖΑ 10.
Ποιες ήταν, λοιπόν, αυτές οι κυβερνητικές παρεμβάσεις που η ίδια η αντιπολίτευση αποδέχθηκε στην πράξη; Φορολογικές ελαφρύνσεις για τρίτεκνες οικογένειες και αγρότες, απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ για την κύρια κατοικία σε μικρούς οικισμούς, μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ετήσια αναπροσαρμογή των αναπηρικών επιδομάτων, αύξηση του επιδόματος γέννησης για τις πολύτεκνες οικογένειες, οικονομικά κίνητρα για την εγκατάσταση και παραμονή στο Καστελόριζο και θέσπιση επιδόματος Χριστουγέννων ύψους 500€ στον δημόσιο τομέα.

Εξίσου αποκαλυπτικές είναι, ωστόσο, και οι περιπτώσεις στις οποίες επέλεξε να μη συναινέσει. Το ΠΑΣΟΚ δήλωσε «παρών» στη σταδιακή κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος για τις επιχειρήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ στην αύξηση της ετήσιας οικονομικής ενίσχυσης των συνταξιούχων και των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων από τα 300 στα 400 ευρώ, ενώ και τα δύο κόμματα καταψήφισαν τις διατάξεις για τη δημιουργία και τη χρηματοδότηση του επενδυτικού λογαριασμού ανηλίκων. Το ΚΚΕ, μάλιστα, δεν υπερψήφισε ούτε μία από τις 17 διατάξεις, καταψηφίζοντας, μεταξύ άλλων, την ετήσια αναπροσαρμογή των αναπηρικών επιδομάτων.
Εύλογα, λοιπόν, αναρωτιέται κανείς πόσο συμβαδίζουν αυτές οι επιλογές με την καθημερινή ρητορική των κομμάτων της αντιπολίτευσης περί κοινωνικής δικαιοσύνης, στήριξης των ευάλωτων συμπολιτών μας και ενίσχυσης της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας.
Η κυβέρνηση ασφαλώς κρίνεται για τις αποφάσεις της, για την αποτελεσματικότητα των πολιτικών της, για τις αστοχίες και τις παραλείψεις της. Με την ίδια, όμως, αυστηρότητα πρέπει να κρίνεται και η αντιπολίτευση για τις θέσεις, τις προτάσεις και τις κοινοβουλευτικές της επιλογές, αφού κανείς δεν εξαιρείται από την υποχρέωση της πολιτικής λογοδοσίας.
Η άσκηση αντιπολίτευσης είναι θεμελιώδης λειτουργία της δημοκρατίας. Όταν, όμως, η άρνηση μετατρέπεται σε αυτοσκοπό και η αναγνώριση μιας θετικής κυβερνητικής πρωτοβουλίας αντιμετωπίζεται, ως πολιτική υποχώρηση, τότε το κομματικό συμφέρον κινδυνεύει να υπερισχύσει του κοινωνικού.
Οφείλουμε, λοιπόν, να έχουμε πολιτική ωριμότητα και να αναγνωρίζουμε ό,τι θετικό γίνεται, ανεξάρτητα από το ποιος το εισηγείται. Να διαφωνούμε όπου υπάρχουν ουσιαστικές διαφωνίες, να επιδιώκουμε συγκλίσεις, όπου αυτές είναι εφικτές και, κυρίως, να μη μηδενίζουμε τις προσπάθειες για λόγους μικροπολιτικής σκοπιμότητας και εντυπώσεων εις βάρος της ουσίας.
Η πολιτική αξιοπιστία κρίνεται και από τη συνέπεια ανάμεσα σε όσα υποστηρίζουμε δημοσίως και σε όσα ψηφίζουμε στη Βουλή.

Ο Πέτρος Στεφανάκης
είναι Πρόεδρος Δ.Ε.Ε.Π. Νέας Δημοκρατίας Ρεθύμνου