Η παραίτηση της Τασούλας Χατζηδάκη από το ΠΑΣΟΚ, μετά τον έλεγχο της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας για την υπόθεση των προνοιακών επιδομάτων στον ΟΠΕΚΑ, δεν συνιστά από μόνη της ενοχή. Ο έλεγχος είναι έλεγχος. Τελεία.
Σε ένα κράτος δικαίου, η ευθύνη αποδίδεται από τη Δικαιοσύνη, όχι από τα δελτία Τύπου. Ωστόσο, το πολιτικό ζήτημα είναι αλλού. Το ΠΑΣΟΚ υπήρξε επί τρεις δεκαετίες κόμμα εξουσίας. Με δομές, μηχανισμούς, στελέχη σε κάθε γωνιά της διοίκησης. Δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας, ούτε σχηματισμός που ζει από την υπερβολή και την καταγγελία τύπου «όλοι κλέφτες και προδότες». Αυτό το ύφος ταιριάζει περισσότερο στη ρητορική της Ζωή Κωνσταντοπούλου ή του Κυριάκος Βελόπουλος.
Η επιλογή του Νίκου Ανδρουλάκη να υιοθετήσει μια διαρκή γραμμή καταγγελίας απέναντι στον Κυριάκος Μητσοτάκης εγκλωβίζει τελικά το ίδιο του το κόμμα. Όταν υψώνεις καθημερινά τον πήχη της ηθικής καταγγελίας, οφείλεις να έχεις διπλά φίλτρα εσωτερικού ελέγχου. Αλλιώς, κάθε υπόθεση στελέχους επιστρέφει ως μπούμερανγκ.
Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί —και δεν θα μπορέσει ποτέ— να ανταγωνιστεί τους επαγγελματίες της οργής στο γήπεδό τους. Το ερώτημα είναι αν θα θυμηθεί ότι υπήρξε κόμμα διακυβέρνησης ή αν θα επιμείνει να λειτουργεί ως κόμμα σχολιασμού. Και εκεί θα κριθεί.
