Για άλλη μια φορά, σύμπας ο πολιτικός κόσμος δηλώνει… σοκαρισμένος. Βουλευτές και υπουργοί ζητούσαν εξυπηρετήσεις; Ρουσφέτια; Παρεμβάσεις; Ποιος να το περίμενε…
Η εικόνα είναι σχεδόν κωμική. Τα ίδια πρόσωπα που για χρόνια «έλυναν» υποθέσεις ψηφοφόρων, σήμερα κραδαίνουν τη σημαία της κάθαρσης και ζητούν εκλογές, λες και ανακάλυψαν τώρα την παθογένεια.
Η αλήθεια όμως είναι πικρή και διαχρονική: το σύστημα του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν χάλασε τώρα. Ήταν πάντα ευάλωτο, πάντα διαβλητό, πάντα ανοιχτό σε «παρεμβάσεις». Απλώς τώρα πιάστηκε με το μικρόφωνο ανοιχτό.
Και ας μην κρυβόμαστε. Αν οι ίδιες καταγραφές είχαν γίνει πριν από δέκα χρόνια, θα άλλαζαν μόνο τα ονόματα – όχι η πρακτική. Το ρουσφέτι δεν έχει κόμμα. Έχει ιστορία.
Από συντάξεις και μεταθέσεις μέχρι… συνοικέσια, η πολιτική στην Ελλάδα εξακολουθεί να λειτουργεί με όρους εξυπηρέτησης. Όχι γιατί το θέλουν μόνο οι πολιτικοί, αλλά γιατί το απαιτεί – σε μεγάλο βαθμό – και η ίδια η κοινωνία.
Η διαφορά στην υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ είναι ότι για πρώτη φορά υπήρξε μια δομική απάντηση: κατάργηση του παλιού μηχανισμού και μεταφορά αρμοδιοτήτων σε μια Ανεξάρτητη Αρχή, την ΑΑΔΕ. Μια κίνηση που – ενδιαφέρον – δεν στηρίχθηκε από την αντιπολίτευση.
Αυτό βέβαια δεν αθωώνει κανέναν. Όσοι πιάστηκαν, να λογοδοτήσουν. Τελεία.
Το ερώτημα όμως παραμένει: ποιος πραγματικά θέλει να τελειώσει το ρουσφέτι; Γιατί εύκολα το καταγγέλλεις – δύσκολα το κόβεις.
Και ακόμη πιο δύσκολα λες την αλήθεια: ότι χωρίς σχέδιο, χωρίς «πώς», χωρίς σύγκρουση με το ίδιο το πολιτικό κόστος, όλα τα μεγάλα λόγια για διαφάνεια και αξιοκρατία δεν είναι τίποτα περισσότερο από… ωραία συνθήματα.
