Ο Νεκτάριος Μωυσάκης, γ.γ. του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου, μιλά για την εκδήλωση τιμής και μνήμης που διοργανώνουν τα Εργατικά Κέντρα Κρήτης και Ρόδου για τα θύματα των Εργατικών Δυστυχημάτων, ο αριθμός των οποίων προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό στις αρμόδιες αρχές.
Καλεσμένος στο Θέμα Κρήτης 103.1 και στην εκπομπή «Πίσω Σελίδες» με τον Μάριο Διονέλλη, αναφέρεται στα στοιχεία που δείχνουν την ραγδαία αύξηση στα εργατικά ατυχήματα, λέγοντας που ουσιαστικά ζούμε έναν πόλεμο, τονίζοντας ότι αντί να προστατεύονται οι εργαζόμενοι, με την πίεση που ασκείται υπερβαίνουν εαυτόν, με τραγικά αποτελέσματα.
Αναφερόμενος στους αριθμούς, επισημαίνει ότι την τελευταία 5ετία έχουν σημειωθεί περισσότερα από 2.500 εργατικά ατυχήματα στην Κρήτη, εκ των οποίων τα περισσότερα αφορούν στον κατασκευαστικό κλάδο. Την ίδια ώρα ο αριθμός των θυμάτων των εργατικών δυστυχημάτων σε Ηράκλειο και Λασίθι από το 2020 μέχρι και σήμερα ανέρχονται σε 9, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα θύματα που έχασαν την ζωή τους από παθολογικά αίτια εν ώρα εργασίας ή εκείνα που ενώ εργάζονταν είχαν κάποιο τροχαίο δυστύχημα.
Όπως λέει, όλα αυτά είναι αποτελέσματα της αναλγησίας της κυβέρνησης που έχει υποβαθμίσει την Επιθεώρηση Εργασίας και δεν έχει δώσει τις λύσεις που θα έπρεπε προκειμένου να αποφεύγονται, όσο γίνεται, οι τραυματισμοί και οι θάνατοι στους χώρους εργασίας. Παράλληλα σημειώνει τον αγώνα που δίνουν εργαζόμενοι που έχουν τραυματιστεί για την αποκατάστασή τους αλλά και τον Γολγοθά των οικογενειών που έχουν χάσει τους ανθρώπους τους.
Επίσης αναφέρεται στην απαξίωση των συνδικαλιστικών φορέων από την κυβέρνηση, και φέρνει ως παράδειγμα την απάντηση του γ.γ. του Υπουργείου Εργασίας ο οποίος σε πρόσφατη συνάντησή του με εργατικούς φορείς για την επέκταση του ταμείου ανεργίας είπε: «Τι την θέλετε την επέκταση του ταμείου ανεργίας αφού σε λίγα χρόνια ο θεσμός θα είναι γεμάτο αλλοδαπούς», κάνοντας λόγο για κυνισμό.
Τέλος επισημαίνει ότι οι παρεμβάσεις των συνδικαλιστικών φορέων είναι συνεχής, ειδικά για το θέμα της υποστελέχωσης της Επιθεώρησης Εργασίας και την έλλειψη ελέγχων, χωρίς όμως να βρίσκουν ευήκοα ώτα ενώ κλείνοντας αναφέρεται στην απεργία της 1ης Οκτωβρίου, λέγοντας πως αποτελεί το μόνο όπλο των εργαζομένων.
