Το ερώτημα για το ποιος ελέγχει τη δημόσια σφαίρα γίνεται όλο και πιο πιεστικό στην ψηφιακή εποχή. Η πληροφορία παράγεται και διακινείται κυρίως μέσα από μεγάλες πλατφόρμες, όπου αλγόριθμοι αποφασίζουν τι βλέπουμε και τι μένει αόρατο.
Η τεχνητή νοημοσύνη δεν αναλύει απλώς δεδομένα, αλλά επηρεάζει ενεργά επιλογές, στάσεις και αντιλήψεις. Το προσωποποιημένο περιεχόμενο ενισχύει την απομόνωση σε φίλτρα πληροφόρησης, ενώ η μαζική παραγωγή πλαστού υλικού δυσκολεύει τη διάκριση ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα.
Την ίδια στιγμή, η έλλειψη διαφάνειας και λογοδοσίας θέτει σοβαρά ερωτήματα για τη δημοκρατία, την ενημέρωση και τον δημόσιο έλεγχο.
