Στη Χαριλάου Τρικούπη το λένε «διεύρυνση». Κάποιος πιο καχύποπτος θα μπορούσε να το πει και πολιτικό προσκλητήριο επιβίωσης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης ανοίγει την πόρτα σχεδόν σε όλους: παλιούς συντρόφους, πρώην αντιπάλους, στελέχη που πέρασαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και πρόσωπα που έχουν αλλάξει περισσότερες πολιτικές στέγες απ’ όσες θα ήθελαν σήμερα να θυμούνται.
Χαρακτηριστική περίπτωση ο Μιχελογιαννάκης, που έπειτα από μια μακρά πολιτική περιπλάνηση επιστρέφει στην πολιτική του αφετηρία. Και δεν είναι ο μόνος. Πρόσωπα που κάποτε αντιμετώπιζαν το ΠΑΣΟΚ περίπου ως μέρος του προβλήματος, σήμερα ανακαλύπτουν ξανά τις αρετές του.
Το σχέδιο Ανδρουλάκη είναι προφανές: «μάζευε κι ας είναι και ρώγες». Αν η δεύτερη θέση κριθεί οριακά, κάθε ψήφος και κάθε γνωστό όνομα μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Η πολιτική δεν είναι μεταγραφική περίοδος ποδοσφαίρου.
Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν επιχείρησε τη δική της διεύρυνση, την ένταξε σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα. Στο σημερινό ΠΑΣΟΚ η εικόνα θυμίζει περισσότερο «πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι»: όλοι χωράνε, αρκεί να δηλώσουν πρόθυμοι να μπουν κάτω από την πράσινη τέντα.
Το κρίσιμο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσους ακόμη θα μαζέψει ο Ανδρουλάκης. Είναι τι ΠΑΣΟΚ θα έχει απομείνει όταν τελειώσει το μάζεμα.
Γιατί οι ψηφοφόροι μπορεί να συγχωρούν μια πολιτική μετακίνηση. Δύο ίσως. Όταν όμως η αλλαγή κομμάτων γίνεται επάγγελμα, τότε δεν μιλάμε για πολιτική εξέλιξη.
Μιλάμε για καριέρα.
Κρητικός Παρατηρητής
