Ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση του καθενός, το πρόγραμμα του Κυριάκου Μητσοτάκη στις Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρεται για μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση: ο σύγχρονος πρωθυπουργός δεν αρκεί να ασκεί πολιτική μόνο μέσα στα σύνορα της χώρας. Καλείται πολλές φορές να λειτουργεί και ως ο πρώτος “manager” της.
Από τη Silicon Valley και το Stanford μέχρι τη Νέα Υόρκη και τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, το πρόγραμμα περιλάμβανε τεχνολογία, επενδύσεις, διεθνείς σχέσεις, ενέργεια, οικονομία, επαφές με την ομογένεια και συναντήσεις με ξένους ηγέτες.
Και εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της περιοδείας.
Ένας πρωθυπουργός μιας χώρας όπως η Ελλάδα δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό μόνο για τις καθιερωμένες φωτογραφίες και τις διπλωματικές χειραψίες. Οφείλει να προβάλλει και να “πουλάει” την Ελλάδα.
Να παρουσιάζει τη χώρα ως επενδυτικό προορισμό. Να ανοίγει πόρτες στις μεγάλες επιχειρήσεις. Να συνομιλεί με ανθρώπους που διαχειρίζονται τεράστια κεφάλαια. Να δημιουργεί σχέσεις με την τεχνολογική και επιχειρηματική πρωτοπορία. Και ταυτόχρονα να υπερασπίζεται τις ελληνικές θέσεις εκεί όπου διαμορφώνονται οι διεθνείς ισορροπίες.
Αυτό ακριβώς δείχνει ένα πρόγραμμα με συνεχείς συναντήσεις από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Δεν σημαίνει ότι κάθε συνάντηση θα φέρει αυτομάτως μια επένδυση, ούτε ότι κάθε ταξίδι μετατρέπεται άμεσα σε οικονομικό αποτέλεσμα. Αυτά κρίνονται εκ των υστέρων, από τα πραγματικά αποτελέσματα.
Δείχνει όμως εργατικότητα, κινητικότητα και μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον ρόλο του πρωθυπουργού: όχι μόνο ως πολιτικού που διοικεί από το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά ως ανθρώπου που βρίσκεται στην αγορά, στη διεθνή διπλωματία και στα μεγάλα κέντρα αποφάσεων, αναζητώντας ευκαιρίες για τη χώρα.
Στον επιχειρηματικό κόσμο υπάρχει ένας απλός κανόνας: αν θέλεις να μεγαλώσεις μια επιχείρηση, δεν περιμένεις τον πελάτη ή τον επενδυτή να έρθει στην πόρτα σου. Πηγαίνεις εσύ να τον βρεις.
Κάπως έτσι μπορεί να ιδωθεί και η συγκεκριμένη περιοδεία.
Η Ελλάδα είναι μια σχετικά μικρή χώρα που χρειάζεται επενδύσεις, τεχνολογία, ισχυρές συμμαχίες και διεθνή παρουσία. Επομένως, έχει ανάγκη από μια εξωστρεφή πολιτική ηγεσία που να διεκδικεί χώρο και ευκαιρίες στις μεγάλες διεθνείς αγορές.
Το αν αυτή η προσπάθεια αποδίδει, θα το δείξουν οι επενδύσεις, οι θέσεις εργασίας, η ανάπτυξη και η ενίσχυση της διεθνούς θέσης της χώρας.
Αλλά ένα πράγμα αξίζει να κρατήσουμε: η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια ενός πρωθυπουργού που απλώς περιμένει τις εξελίξεις. Χρειάζεται μια κυβέρνηση και έναν πρωθυπουργό που να τρέχουν για τα συμφέροντα της χώρας — και τελικά να κρίνονται από τα αποτελέσματα.
Και ίσως εδώ βρίσκεται ένα ευρύτερο μήνυμα που ξεπερνά την κομματική πολιτική. Ο τρόπος δουλειάς που προβάλλει ο πρωθυπουργός —με συνεχείς επαφές, στόχους, εξωστρέφεια και αναζήτηση αποτελέσματος— μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα προς μίμηση για όλους μας .
Κρητικός Παρατηρητής
