Οι περισσότεροι σκεφτόμαστε την ανθρώπινη τραγωδία ενός σοβαρού τροχαίου. Πολύ λιγότεροι γνωρίζουμε τι ακολουθεί στα δικαστήρια, στις αποζημιώσεις και στην ποινική διαδικασία.
Πριν από λίγες ημέρες, βρέθηκα να περνώ από το σημείο ενός σοβαρού τροχαίου δυστυχήματος λίγη ώρα μετά την απομάκρυνση των εμπλεκομένων. Στο σημείο παρέμεναν ακόμη οι αστυνομικές αρχές, οι οποίες πραγματοποιούσαν τις απαραίτητες αυτοψίες και προανακριτικές ενέργειες για τη διερεύνηση των συνθηκών του δυστυχήματος. Την ίδια στιγμή κατέφθανε και όχημα της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για τον έλεγχο και τον καθαρισμό του οδοστρώματος, διαδικασία που τελικά δεν χρειάστηκε να πραγματοποιηθεί, καθώς δεν υπήρχε διαρροή καυσίμων ή λιπαντικών στην άσφαλτο.
Κοιτάζοντας τον δρόμο, τα συντρίμμια και τα ίχνη που είχαν απομείνει, σκέφτηκα ότι οι περισσότεροι από εμάς, όταν ακούμε για ένα σοβαρό ή θανατηφόρο τροχαίο, στεκόμαστε στην ανθρώπινη τραγωδία. Και σωστά.
Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά, λιγότερο γνωστή αλλά εξίσου πραγματική.
Ένα σοβαρό τροχαίο δεν τελειώνει όταν απομακρυνθούν τα οχήματα από το οδόστρωμα. Δεν τελειώνει όταν ολοκληρωθεί η προανάκριση. Δεν τελειώνει ούτε όταν εκδοθεί μια ποινική απόφαση.
Για πολλούς ανθρώπους, τότε αρχίζει ένας μακρύς δρόμος γεμάτος δικαστικές διαδικασίες, οικονομικές υποχρεώσεις και αποφάσεις που μπορεί να επηρεάζουν τη ζωή τους για χρόνια.
Οι δικαστικές αποφάσεις που εκδίδονται σε περιπτώσεις σοβαρών ή θανατηφόρων τροχαίων δείχνουν ότι τα ποσά που επιδικάζονται ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης προς τους συγγενείς των θυμάτων μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δικαιούχοι δεν περιορίζονται μόνο στον ή στη σύζυγο και στα παιδιά, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν γονείς, αδέλφια, παππούδες, γιαγιάδες ή άλλα πρόσωπα που συνδέονταν στενά με το θύμα.
Πρόκειται για μια πραγματικότητα που οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε ότι υπάρχει, αλλά ελπίζουμε ότι δεν θα μας αφορά.
Από την άλλη πλευρά, ελάχιστοι γνωρίζουν ότι η ελληνική νομοθεσία προβλέπει σήμερα ιδιαίτερα υψηλά υποχρεωτικά όρια ασφάλισης αστικής ευθύνης για τα οχήματα.
Συγκεκριμένα, το ελάχιστο όριο κάλυψης ανέρχεται σε 1.300.000 ευρώ ανά θύμα για σωματικές βλάβες ή θάνατο και σε 1.300.000 ευρώ ανά ατύχημα για υλικές ζημιές, ανεξάρτητα από τον αριθμό των ζημιωθέντων.
Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις οι αποζημιώσεις που θα επιδικαστούν προς τους ζημιωθέντες καλύπτονται από την ασφαλιστική εταιρεία, μέχρι τα όρια που προβλέπει ο νόμος και το ασφαλιστήριο συμβόλαιο.
Υπάρχει όμως ένα ακόμη στοιχείο που συχνά παραβλέπεται.
Η ασφάλιση αστικής ευθύνης αναλαμβάνει την κάλυψη των αποζημιώσεων προς τους ζημιωθέντες και τη διαχείριση των σχετικών αστικών αξιώσεων. Όταν όμως ένα τροχαίο οδηγήσει σε σοβαρό τραυματισμό ή απώλεια ανθρώπινης ζωής, ακολουθεί συνήθως και ποινική διαδικασία, στο πλαίσιο της οποίας ο οδηγός βρίσκεται αντιμέτωπος με ποινικές κατηγορίες και χρειάζεται άμεσα τη συνδρομή δικηγόρου, τεχνικού συμβούλου ή πραγματογνώμονα για την υπεράσπισή του.
Και εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η σημασία της κάλυψης Νομικής Προστασίας.
Μια κάλυψη που συχνά θεωρείται δευτερεύουσα, επειδή το κόστος της είναι μικρό και η αξία της δεν γίνεται αντιληπτή στην καθημερινότητα. Μέχρι τη στιγμή που θα χρειαστεί.
Η Νομική Προστασία δεν πληρώνει τις αποζημιώσεις που ενδεχομένως θα επιδικαστούν από ένα δικαστήριο. Καλύπτει όμως, σύμφωνα με τους όρους κάθε συμβολαίου, σημαντικά έξοδα που σχετίζονται με την υπεράσπιση του ασφαλισμένου και του παρέχει πρόσβαση σε εξειδικευμένους νομικούς και συνεργάτες με εμπειρία σε υποθέσεις τροχαίων ατυχημάτων και ποινικής υπεράσπισης
Πολλοί οδηγοί πιστεύουν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα μετά από ένα τροχαίο είναι η ζημιά στο όχημα.
Στην πραγματικότητα, η ζημιά στο όχημα είναι συχνά το μικρότερο πρόβλημα.
Οι πραγματικές συνέπειες ενός σοβαρού τροχαίου μπορεί να ακολουθούν ανθρώπους και οικογένειες για πολλά χρόνια.
Και μιας και είμαι ασφαλιστής, επιτρέψτε μου μια τελευταία παρατήρηση.
Έχω συναντήσει ανθρώπους που αφιέρωσαν ώρες για να εξοικονομήσουν 20 ή 30 ευρώ στο ασφάλιστρό τους.
Δεν έχω συναντήσει κανέναν που, μετά από ένα σοβαρό τροχαίο, να μου είπε ότι το σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετώπισε ήταν πως πλήρωνε λίγο ακριβότερα το συμβόλαιό του.
Για αυτό η επιλογή ασφάλισης δεν θα πρέπει να βασίζεται αποκλειστικά στην τιμή.
Σε μια εποχή όπου ένα ασφαλιστήριο μπορεί να αγοραστεί μέσα σε λίγα λεπτά από μια οθόνη, αξίζει να θυμόμαστε ότι κανένα συγκριτικό σύστημα και κανένα «έξυπνο» μποτάκι δεν μπορεί να αξιολογήσει τις πραγματικές ανάγκες ενός ανθρώπου, να εξηγήσει τους περιορισμούς ενός συμβολαίου ή να βρεθεί δίπλα του όταν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες ενός σοβαρού τροχαίου.
Για αυτό η σωστή ασφάλιση δεν αφορά μόνο το αυτοκίνητο.
Αφορά τους ανθρώπους, τις οικογένειές τους και τις δύσκολες στιγμές που κανείς δεν θέλει να ζήσει.
Και τότε, το ερώτημα δεν είναι πόσο φθηνό ήταν το συμβόλαιο.
Το ερώτημα είναι αν η επιλογή έγινε με κριτήριο την προστασία ή την έκπτωση.
*Ιωάννης Β. Νικηφόρος
Σύμβουλος Διαχείρισης Ασφαλίσιμων Κινδύνων
Ασφαλιστικός Πράκτορας / Συντονιστής Ασφαλιστικών Πρακτόρων
