Αν κλείσουμε για λίγο τα μάτια σε μια ελληνική εξοχή, μπορούμε σχεδόν να καταλάβουμε την ώρα μόνο από τους ήχους. Το πρωί κυριαρχούν τα πουλιά, το μεσημέρι τα τζιτζίκια, ενώ μετά τη δύση του ήλιου τη σκυτάλη παίρνουν οι γρύλοι και άλλα νυκτόβια έντομα.
Κάθε είδος ακολουθεί το δικό του βιολογικό ρολόι, προσαρμοσμένο στη θερμοκρασία, στο φως και στην ανάγκη να βρει τροφή ή σύντροφο.
Οι βιολόγοι αποκαλούν αυτή τη διαδοχή «ηχητικό τοπίο» της φύσης. Είναι μια καθημερινή συναυλία που εξελίσσεται γύρω μας χωρίς μαέστρο, αλλά με απόλυτο συγχρονισμό.
