Μία εβδομάδα φωτιάς στα Τίρανα. Ο Ράμα στέλνει στους δρόμους την αντιτρομοκρατική Renea και μιλά για «ξένο δάκτυλο». Ο δημοσιογράφος Αντιλιάν Κοτζάι εξηγεί στη εκπομπή «Λευτεριά στα Θέματα» και το ΘΕΜΑ Κρήτης τι ζητούν τα παιδιά και ποιος καραδοκεί να κλέψει τον θυμό τους.
Μία εβδομάδα στους δρόμους, και η Αλβανία δεν λέει να ησυχάσει. Οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν την Τρίτη 13 Οκτωβρίου με αιτήματα για τα πανεπιστήμια έγιναν ανοιχτή αμφισβήτηση του Έντι Ράμα. Μέχρι την Κυριακή 18/10, διαδηλωτές είχαν σπάσει τα κεντρικά γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος και ο πρωθυπουργός είχε στείλει στους δρόμους τη Renea, τις ειδικές αντιτρομοκρατικές μονάδες. Οι συλλήψεις, κατά την αστυνομία, είχαν ξεπεράσει τις 1.000. Το υπουργείο Υγείας μετρούσε 272 τραυματίες μόνο στις πρώτες 5 μέρες: 169 αστυνομικούς, 82 διαδηλωτές, 21 περαστικούς.
Τι συμβαίνει στη γειτονιά μας; Ο δημοσιογράφος και κυβερνητικός συντάκτης Αντιλιάν Κοτζάι, αλβανικής καταγωγής, μίλησε την Κυριακή στον Λευτέρη Τζουανάκη στη εκπομπή «Λευτεριά στα Θέματα» και το ΘΕΜΑ Κρήτης.
«Τα αυτονόητα για μια δημοκρατική κοινωνία»
Ακριβά νοίκια, τσουχτερά δίδακτρα, καμία επαγγελματική προοπτική, γονείς στην ξενιτιά. Ένα «εκρηκτικό μείγμα», όπως το περιγράφει. «Οι φοιτητές δεν ζητάνε κάτι παράλογο. Ζητούν μια ζωή με αξιοπρέπεια, με καλό μισθό, να σπουδάζουν και να μη δουλεύουν 12 ώρες».
Γιατί όμως ξεσηκώνεται μια χώρα που μόλις πέρυσι έδωσε στον Ράμα 4η θητεία; Επειδή, εξηγεί, ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μένει έξω από τη μοιρασιά του πλούτου και δεν εκπροσωπείται ουσιαστικά, ούτε από την κυβέρνηση ούτε από την αντιπολίτευση.
Από το θέρετρο του Κούσνερ στο υπουργείο Παιδείας
Ο σπόρος μπήκε το καλοκαίρι, με τις διαμαρτυρίες κατά του τουριστικού έργου στις νότιες ακτές που συνδέεται με τον γαμπρό του Τραμπ, και με σύνθημα «δεν ξεπουλιέται η Αλβανία». Τώρα το κίνημα μαζικοποιήθηκε, και μαζί του μπήκαν, όπως παραδέχεται, και στοιχεία χωρίς πολιτικά χαρακτηριστικά.
Αυτά ακριβώς αξιοποιεί ο Ράμα για να μιλά για βία, αναρχία και «ξένο δάκτυλο». Μια τακτική που, κατά τον καλεσμένο μας, «την έχουμε ξαναδεί σε πολλές κυβερνήσεις όταν στενεύουν». Την Κυριακή ο πρωθυπουργός επανήλθε: «Όποιος θέλει διάλογο, είμαι εδώ· όσοι επιλέγουν πέτρες και μάσκες θα βρουν απέναντί τους το κράτος».
Ο κίνδυνος: να κλέψουν τον θυμό τους
Μπορεί μια γενιά χωρίς προοπτική να πέσει στην αγκαλιά του «ισχυρού άνδρα»; Ο Αντιλιάν Κοτζάι δεν κρύβει τον κίνδυνο. Αν δεν βρεθεί πολιτικό υποκείμενο να κάνει τα κοινωνικά αιτήματα πολιτική πρόταση, «είναι πολύ εύκολο να ξεφουσκώσει το κίνημα και να κυριαρχήσουν αντιδραστικές δυνάμεις».
Εθνικιστικές φωνές, λέει, διεισδύουν σε κάθε μαζικό κίνημα, από τα Τίρανα ως το Παρίσι. Και οι ίδιοι οι νέοι οφείλουν να τις απομονώσουν, «διότι αν δεν το κάνουν, το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο».
Είναι αισιόδοξος; «Ναι, αλλά δεν είμαι μάντης». Όποιος προβλέπει με βεβαιότητα την έκβαση, σχολιάζει, «το παίζει Κάλχας».
🎧 Ακούστε ολόκληρη τη συνέντευξη στη συνέχεια.
