Στο ίδιο έργο θεατές. Το υπουργείο Μετανάστευσης αναζητά ή αποφασίζει χώρο για προσωρινή φιλοξενία μεταναστών στο Ηράκλειο, οι κάτοικοι αντιδρούν, το Δημοτικό Συμβούλιο συντάσσεται μαζί τους, εκδίδει ένα ψήφισμα και το πρόβλημα παραμένει άλυτο.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν μιλάμε για μία ακόμη θεωρητική συζήτηση. Μιλάμε για τις πρώην αποθήκες Σκουλούδη, κοντά στους Αθανάτους, και για μια απόφαση που, όπως φαίνεται, το υπουργείο πήρε χωρίς να περιμένει τη συναίνεση του Δήμου Ηρακλείου.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό πρόβλημα.
Ο δήμαρχος Ηρακλείου εμφανίστηκε εκ των υστέρων να πληροφορείται τηλεφωνικά την απόφαση του υπουργού. Δηλαδή ο μεγαλύτερος δήμος της Κρήτης, μπροστά σε ένα ζήτημα που εδώ και μήνες είναι γνωστό ότι θα εκραγεί, δεν είχε ούτε πρόταση, ούτε σχέδιο, ούτε έτοιμη εναλλακτική λύση.
Είχε μόνο αντιρρήσεις.
Αντί να βρίσκεται μπροστά από τις εξελίξεις, βρέθηκε πίσω από αυτές. Αντί να πιέζει το υπουργείο με συγκεκριμένες προτάσεις και όρους, βρέθηκε να διαμαρτύρεται επειδή το υπουργείο αποφάσισε μόνο του. Και όσο άδικο κι αν ακούγεται, όταν δεν έχεις καταθέσει καμία σοβαρή και εφαρμόσιμη πρόταση, δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι επειδή οι άλλοι αποφασίζουν χωρίς εσένα.
Ο κ. Καλοκαιρινός είπε ότι το παλιό Ψυγείο δεν μπορεί να συνεχίσει να χρησιμοποιείται και ότι, αν δεν βρεθεί λύση, η κατάσταση μπορεί να εκτραχυνθεί. Σωστά. Αυτό ακριβώς λένε πολλοί εδώ και καιρό.
Το ερώτημα, όμως, είναι απλό: τι έκανε ο ίδιος για να μη φτάσουμε εδώ;
Ποια συγκεκριμένη πρωτοβουλία πήρε για να βρεθεί χώρος;
Πότε κάλεσε το υπουργείο, την Περιφέρεια, τους δημάρχους του νομού, τους τοπικούς φορείς και τις δημοτικές παρατάξεις σε μια κλειστή, σοβαρή και παραγωγική σύσκεψη για να καταλήξουν σε λύση;
Πότε παρουσίασε έναν χάρτη πιθανών σημείων, με πλεονεκτήματα, μειονεκτήματα, τεχνικά δεδομένα και κόστος;
Πότε ζήτησε από τις υπηρεσίες του Δήμου να αξιολογήσουν χώρους πριν το κάνει το υπουργείο;
Πότε έθεσε ένα σαφές χρονοδιάγραμμα;
Η απάντηση, με βάση όσα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, είναι ότι δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό.
Δεν οργάνωσε μια κοινή γραμμή με την Περιφέρεια. Δεν πήγε καν στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου όπου το θέμα συζητήθηκε παρουσία των δημάρχων του νομού. Δεν κάλεσε τις παρατάξεις της αντιπολίτευσης να συμμετάσχουν σε μια ελάχιστη συμφωνία ευθύνης. Δεν άνοιξε έναν σοβαρό διάλογο με την κοινωνία της πόλης.
Άφησε το θέμα να κυλήσει μόνο του, με την ελπίδα ότι κάποιος άλλος θα αναλάβει το πολιτικό κόστος.
Και τώρα που το υπουργείο αποφάσισε, ο Δήμος εμφανίζεται να καταγγέλλει ότι ο χώρος δεν είναι κατάλληλος.
Μπορεί να μην είναι. Μπορεί πράγματι το κτίριο στους Αθανάτους να έχει τεχνικά, δομικά ή πολεοδομικά ζητήματα. Αυτά πρέπει να ελεγχθούν. Όμως το πρόβλημα είναι ότι ο δήμαρχος δεν έχει πει ούτε μία καθαρή κουβέντα για το ποιος χώρος είναι κατάλληλος.
Αν δεν είναι οι Αθανάτοι, δεν είναι οι Μαλάδες, δεν είναι το παλιό ΚΤΕΟ, δεν είναι η Τύλισος και δεν είναι κανένα άλλο σημείο που έχει ακουστεί, τότε ποια είναι η πρόταση του Δήμου Ηρακλείου;
Δεν γίνεται ο δήμαρχος να ζητά από το υπουργείο να μη λάβει αποφάσεις και ταυτόχρονα να μην παρουσιάζει ούτε μία εναλλακτική που να μπορεί να σταθεί στην πράξη.
Η διοίκηση ενός Δήμου δεν είναι τέχνη του «όχι». Δεν είναι να μετράς τα χειροκροτήματα στις συνεδριάσεις. Δεν είναι να στέκεσαι δίπλα στους κατοίκους όταν φωνάζουν και να εξαφανίζεσαι όταν πρέπει να βρεθεί λύση.
Ο δήμαρχος όφειλε να ηγηθεί. Να πάρει πρωτοβουλίες. Να διαπραγματευτεί. Να συγκρουστεί, όπου χρειάζεται, με το υπουργείο. Αλλά και να πει την αλήθεια στην τοπική κοινωνία: ότι ιδανική λύση δεν υπάρχει και ότι η πόλη οφείλει να βρει τη λιγότερο κακή.
Αντί γι’ αυτό, επέλεξε την ασφαλή πολιτική στάση της αποστασιοποίησης. Να μην ταυτιστεί με καμία λύση, να μην ανοίξει μέτωπα, να μη δυσαρεστήσει κανέναν και τελικά να μη λύσει τίποτα.
Αυτό όμως δεν είναι υπεύθυνη διοίκηση. Είναι πολιτική αδράνεια.
Και η αδράνεια αυτή κοστίζει ήδη στην πόλη. Κοστίζει στην εικόνα του Ηρακλείου, κοστίζει στην ασφάλεια και στην καθημερινότητα, κοστίζει στην ίδια την κοινωνική συνοχή.
Το πρόβλημα δεν θα λυθεί με ψηφίσματα και καταγγελίες. Θα λυθεί μόνο όταν κάποιος αναλάβει την ευθύνη να πει: «Αυτός είναι ο χώρος, αυτοί είναι οι όροι, αυτή είναι η λύση».
Μέχρι τότε, ο δήμαρχος θα συνεχίζει να περιγράφει το πρόβλημα που ο ίδιος απέτυχε να προλάβει.
