Η πολιτική συζήτηση γύρω από τις επόμενες εθνικές εκλογές αποκτά ήδη ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Και μέσα σε αυτήν, ο παράγοντας Αντώνης Σαμαράς δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αν ως πολιτική «επιτυχία» του πρώην πρωθυπουργού θεωρηθεί η αποδυνάμωση της Νέας Δημοκρατίας και η αποτροπή της αυτοδυναμίας που επιδιώκει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις εκλογές της άνοιξης του 2027, τότε το ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει όλους είναι απλό:
Τι θα συμβεί την επόμενη ημέρα;
Διότι άλλο πράγμα είναι η πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό μιας παράταξης και άλλο η δυνατότητα σχηματισμού μιας σταθερής κυβέρνησης. Εάν από τις κάλπες δεν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση και τα κόμματα της Αντιπολίτευσης εξακολουθούν να μην μπορούν να συγκροτήσουν μια αξιόπιστη και λειτουργική κυβερνητική πρόταση, τότε η χώρα μπορεί να οδηγηθεί σε δεύτερες ή ακόμη και σε νέες εκλογές. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. ## Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος θα κερδίσει Μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδος και αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες πολιτικής αβεβαιότητας σε μια εποχή κατά την οποία η Ελλάδα χρειάζεται σταθερότητα, επενδύσεις, ανάπτυξη και ισχυρή παρουσία σε ένα ιδιαίτερα ασταθές διεθνές περιβάλλον. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο εάν ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να προκαλέσει πολιτική ζημιά στον Κυριάκο Μητσοτάκη ή στη Νέα Δημοκρατία.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι ποια κυβερνητική λύση προτείνεται την επόμενη ημέρα;;
Γιατί η αποδυνάμωση μιας κυβέρνησης από μόνη της δεν αποτελεί κυβερνητική πρόταση. Και ποια είναι σήμερα η εναλλακτική; Η εικόνα της Αντιπολίτευσης εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό, διαφορετικές στρατηγικές και σοβαρές δυσκολίες στη διαμόρφωση μιας κοινής κυβερνητικής πρότασης. Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί τη δική του πολιτική επαναφορά. Ο Νίκος Ανδρουλάκης διεκδικεί για το ΠΑΣΟΚ πρωταγωνιστικό ρόλο στην επόμενη ημέρα. Ο Αντώνης Σαμαράς ασκεί τη δική του κριτική και επιχειρεί να επηρεάσει τις εξελίξεις στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Όλα αυτά είναι απολύτως θεμιτά σε μια δημοκρατία. Αυτό που δεν έχει ακόμη απαντηθεί πειστικά είναι ποιος μπορεί να κυβερνήσει, με ποιους και με ποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Ο πολίτης δεν καλείται απλώς να επιλέξει ποιον θέλει να τιμωρήσει. Καλείται να αποφασίσει
Ποιος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της χώρας την επόμενη ημέρα των εκλογών
Ο τελικός λόγος ανήκει στον ψηφοφόρο Σε αυτό το σημείο βρίσκεται και η μεγάλη ευθύνη του πολίτη. Η λαϊκή κυριαρχία δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Εκφράζεται στην κάλπη και πολλές φορές μία εκλογική απόφαση μπορεί να καθορίσει την πορεία μιας χώρας για χρόνια. Η ελληνική πολιτική ιστορία έχει προσφέρει εντυπωσιακά παραδείγματα. Ο Χαρίλαος Τρικούπης έμεινε κάποτε εκτός Βουλής, χάνοντας στην εκλογική του περιφέρεια από τον Μιλτιάδη Γουλιμή. Και το 1920, λίγο μετά τη Συνθήκη των Σεβρών, ο Ελευθέριος Βενιζέλος και η παράταξή του ηττήθηκαν στις εκλογές. Δεν σημαίνει ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται ούτε ότι οι σημερινές συνθήκες μπορούν να συγκριθούν ευθέως με εκείνες τις εποχές. Αποδεικνύει όμως κάτι πολύ σημαντικό:
Η κάλπη μπορεί να αλλάξει την πορεία των πολιτικών εξελίξεων πολύ περισσότερο απ’ όσο πιστεύουμε πριν ανοίξει
Η επόμενη ημέρα έχει μεγαλύτερη σημασία Οι εκλογές του 2027, όποτε τελικά πραγματοποιηθούν, δεν θα πρέπει να μετατραπούν αποκλειστικά σε μια μάχη προσωπικών αντιπαραθέσεων. Δεν μπορεί το βασικό ερώτημα να είναι «Μητσοτάκης ή Σαμαράς», «Μητσοτάκης ή Τσίπρας» ή «Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ».
Το πραγματικό ερώτημα πρέπει να είναι: Ποιος μπορεί να εξασφαλίσει στη χώρα σταθερή κυβέρνηση, σοβαρή οικονομική πολιτική, ασφάλεια και καθαρή κατεύθυνση για την επόμενη τετραετία; Ο Αντώνης Σαμαράς έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικήσει τον πολιτικό ρόλο που επιθυμεί και να ασκήσει την κριτική του. Όμως και ο ίδιος θα κριθεί όχι μόνο από το πόσο μπορεί να επηρεάσει τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και από το τι αποτέλεσμα θα έχει αυτή η παρέμβαση για τη χώρα. Το ίδιο ισχύει για τον Αλέξη Τσίπρα, τον Νίκο Ανδρουλάκη και κάθε πολιτικό αρχηγό που ζητά την ψήφο των πολιτών. Δεν αρκεί να εξηγεί κάποιος ποιον θέλει να ανατρέψει. Πρέπει να εξηγεί και τι ακριβώς θέλει να χτίσει στη θέση του. Γιατί τελικά στις εκλογές δεν κρίνεται μόνο η τύχη ενός πρωθυπουργού, ενός κόμματος ή ενός πρώην πρωθυπουργού. Κρίνεται η διακυβέρνηση της χώρας την επόμενη ημέρα.
Ο Κρητικός Παρατηρητής
