Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών ο Γιάννης Φλέσσας, ένας δημοσιογράφος που άφησε το δικό του ξεχωριστό αποτύπωμα στον χώρο του καλλιτεχνικού και πολιτιστικού ρεπορτάζ. Για τέσσερις δεκαετίες βρέθηκε κοντά σε ανθρώπους που σημάδεψαν την ελληνική και διεθνή σκηνή, καταγράφοντας μέσα από τις συνεντεύξεις του στιγμές και ιστορίες που έμειναν στον χρόνο.
Από την κριτική κινηματογράφου στη δημοσιογραφία
Η επαγγελματική του πορεία άρχισε το 1962, όταν ανέλαβε την κινηματογραφική κριτική στην «Αθλητική Ηχώ». Στη συνέχεια, σημαντικό κομμάτι της δημοσιογραφικής του διαδρομής συνδέθηκε με την εφημερίδα «Έθνος», όπου εργάστηκε για 26 χρόνια ως συντάκτης του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ, μέχρι την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία.
Παράλληλα, συνεργάστηκε με σημαντικά έντυπα της εποχής, μεταξύ άλλων «Το Βήμα» και η «Μεσημβρινή», αλλά και με περιοδικά που κάλυπταν τον κινηματογράφο, τη μουσική και τον πολιτισμό. Από το 1977 έως το 1997 παρουσίαζε επίσης μουσικές εκπομπές στο Κρατικό Ραδιόφωνο.
Οι μεγάλες συναντήσεις
Το όνομα του Γιάννη Φλέσσα συνδέθηκε με συνεντεύξεις που σήμερα αποτελούν ένα πολύτιμο αρχείο της εποχής. Στο δημοσιογραφικό του έργο συναντά κανείς κορυφαίες προσωπικότητες του ελληνικού πολιτισμού, όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, η Ειρήνη Παππά, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Μιχάλης Κακογιάννης, ο Δημήτρης Χορν και η Έλλη Λαμπέτη.
Το ρεπορτάζ του, όμως, δεν περιορίστηκε στα ελληνικά σύνορα. Ο Φλέσσας κατάφερε να συνομιλήσει με διεθνείς προσωπικότητες όπως ο Φρανκ Σινάτρα, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, ο Υβ Μοντάν, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο Ελία Καζάν, ο Άντονι Κουίν, η Τζοάν Μπαέζ και η Τζέιν Φόντα.
Μια δημοσιογραφία που αναζητούσε την ουσία
Πίσω από αυτές τις συναντήσεις υπήρχε ένας δημοσιογράφος με έντονη αγάπη για την τέχνη και ιδιαίτερα για τη μουσική και τον κινηματογράφο. Η προσωπική του συλλογή από δίσκους αποτέλεσε ένα από τα μεγάλα του πάθη, ενώ τα ταξίδια και οι γνωριμίες που απέκτησε στη διάρκεια της ζωής του έγιναν υλικό για αμέτρητες αφηγήσεις.
Δεν περιοριζόταν στην καταγραφή μιας δήλωσης ή στην αναπαραγωγή μιας είδησης. Επιδίωκε να γνωρίσει τους ανθρώπους πίσω από τα πρόσωπα που έβλεπε το κοινό στη σκηνή, στη μεγάλη οθόνη ή στις μουσικές σκηνές. Αυτή η προσέγγιση έκανε τις συνεντεύξεις του ιδιαίτερες και συχνά αποκάλυπτε πλευρές των συνομιλητών του που δύσκολα έβγαιναν προς τα έξω.
Οι ιστορίες που έγιναν βιβλίο
Ένα μέρος αυτής της πολύχρονης διαδρομής αποτυπώθηκε στο βιβλίο του «Κουβεντιάζοντας – 30 συνεντεύξεις & ένα αντίο», μέσα από το οποίο ο ίδιος επέστρεψε σε ορισμένες από τις πιο χαρακτηριστικές συναντήσεις της δημοσιογραφικής του ζωής.
Ξεχωριστή θέση κατείχε η συνομιλία του με τη Μελίνα Μερκούρη στο Παρίσι, στα τέλη του 1972. Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε λίγους μήνες αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1973, και αποτέλεσε μία από τις χαρακτηριστικές στιγμές της πορείας του.
Ιδιαίτερη ήταν και η συνάντησή του με τον Οδυσσέα Ελύτη, μια συνομιλία που ο ίδιος θεωρούσε σημαντική. Αντίστοιχα, η συνέντευξη με τον Μπομπ Ντίλαν ανέδειξε τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την κοινωνική αμφισβήτηση, ένα θέμα που απασχόλησε έντονα τον δημοσιογράφο σε όλη του τη διαδρομή.
Ο Γιάννης Φλέσσας έφυγε έχοντας πίσω του ένα μεγάλο αρχείο συναντήσεων, εικόνων και ιστοριών. Πάνω απ’ όλα, άφησε το παράδειγμα μιας δημοσιογραφικής εποχής κατά την οποία η συνέντευξη απαιτούσε επιμονή, προσωπική επαφή, γνώση και πραγματικό ενδιαφέρον για τον άνθρωπο απέναντι από το μικρόφωνο ή το σημειωματάριο.
Η πορεία του αποτελεί πλέον ένα κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού καλλιτεχνικού ρεπορτάζ και οι συναντήσεις που κατέγραψε παραμένουν ένα πολύτιμο αποτύπωμα μιας ολόκληρης εποχής.
