Μόνο ένας γονιός που έχει χάσει παιδί μπορεί ίσως να καταλάβει τον αβάσταχτο πόνο της οικογένειας του Γιώργου. Όμως ο πόνος, όσο βαρύς κι αν είναι, δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για αυτοδικία και εκτέλεση. Η δολοφονία του Νικήτα δεν ήταν μια στιγμή τυφλής οργής. Ήταν το τέλος μιας διαδρομής απειλών, εμμονής και αποτυχημένων χειρισμών από εκείνους που όφειλαν να προλάβουν το κακό.
Υπήρχαν προειδοποιητικά σημάδια. Υπήρχαν προηγούμενες επιθέσεις, περιοριστικά μέτρα, δικαστικές αποφάσεις. Κι όμως, τίποτα δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει τη τραγωδία. Η Πολιτεία, η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη οφείλουν να απαντήσουν γιατί ένας άνθρωπος που είχε δείξει ξεκάθαρα τις προθέσεις του αφέθηκε να φτάσει μέχρι το τέλος.
Πλέον δύο σπίτια έχουν σβήσει. Δύο νέοι άνθρωποι χάθηκαν άδικα και πίσω τους άφησαν οικογένειες διαλυμένες. Κανείς δεν νίκησε. Δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη. Προστέθηκε μόνο άλλο ένα κεφάλαιο σε μια αλυσίδα αίματος που κρατά χρόνια.
Και μέσα σε όλο αυτό, άρχισε ξανά το γνωστό ανάθεμα κατά της Κρήτης και των Κρητικών. Λες και ένα ολόκληρο νησί ταυτίζεται με τη βία λίγων. Ναι, υπάρχει πρόβλημα. Υπάρχουν άνθρωποι που με το παραμικρό τραβούν όπλο, που θεωρούν τη βεντέτα μαγκιά και την επίδειξη δύναμης μέρος της καθημερινότητας. Αλλά αυτοί δεν εκφράζουν την Κρήτη. Τη στιγματίζουν.
Η ευθύνη όμως δεν είναι μόνο ατομική. Είναι και κοινωνική. Είναι οικογενειακή. Είναι πολιτική. Όταν για χρόνια χαϊδεύονται αυτιά, όταν κάποιοι τοπικοί παράγοντες σιωπούν ή κάνουν δημόσιες σχέσεις με νοοτροπίες που δηλητηριάζουν τον τόπο, τότε το πρόβλημα γιγαντώνεται. Και όταν η Πολιτεία εμφανίζεται πάντα μετά το κακό, οι εξαγγελίες μένουν κενό γράμμα.
Η Κρήτη δεν αντέχει άλλους νεκρούς. Δεν αντέχει άλλες οικογένειες διαλυμένες, άλλα παιδιά χαμένα, άλλους ανθρώπους να ζουν με φόβο ή εκδίκηση. Ο κύκλος του αίματος πρέπει να κλείσει τώρα. Οριστικά και αμετάκλητα.
