Η Δέσποινα Μαρκάκη, αρχαιολόγος και νομικός, που έχει εργαστεί στη Γαύδο ως ερευνήτρια του Πανεπιστημίου Κρήτης, μιλά για τον ισχυρισμό της δημάρχου Γαύδου ότι οι κάτοικοι χρησιμοποιούν «αρχαίες πέτρες» από αρχαιολογικούς χώρους για τις κατασκευές τους, χαρακτηρίζοντας την ανακοίνωσή του δήμου παραπλανητική κάνοντας λόγο για προσπάθεια εργαλειοποίησης της αρχαιολογικής επιστήμης.
Μιλώντας στο Θέμα Κρήτης 103.1 και στην εκπομπή «Πίσω Σελίδες» με τον Μάριο Διονέλλη, ανέφερε ότι η ίδια και άλλοι ερευνητές του Πανεπιστημίου Κρήτης θέλησαν να τοποθετηθούν για δύο βασικούς λόγους σχετικά με την ανακοίνωση του Δήμου Γαύδου.
Αρχικά χαρακτηρίζει την ανακοίνωση του Δήμου Γαύδου ανακριβής και παραπλανητική, επισημαίνοντας πως ο όρος «αρχαίες πέτρες» δεν είναι δόκιμος και ότι η ανακοίνωση δίνει την εντύπωση ότι οι κάτοικοι αποξήλωσαν συστηματικά μνημεία για να φτιάξουν καλύβες, κάτι που δεν συμβαίνει.
Επιπλέον επεσήμανε ότι η αρχαιολογική ζώνη είναι μεγάλη και ότι η Γαύδος έχει παντού ορατά αρχαία κατάλοιπα στην επιφάνεια, προσθέτοντας πως το υλικό που χρησιμοποιήθηκε στις κατασκευές είτε βρέθηκε στη θάλασσα είτε ήταν πέτρες από το έδαφος, και η επανάχρηση δομικών υλικών είναι σύνηθες φαινόμενο, όπως φαίνεται και στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Παράλληλα τονίζει πως οι ερευνητές διαφωνούν με την εργαλειοποίηση της επιστήμης τους για την επίτευξη άλλων συμφερόντων, υποστηρίζοντας ότι δεν τους αρέσει το επιχείρημα και το πλαίσιο που χρησιμοποιεί ο Δήμος Γαύδου, υπονοώντας την επιστράτευση της αρχαιολογίας για κατασταλτικές πρακτικές ενώ πρόσθεσε ότι η Εφορεία Αρχαιοτήτων Χανίων θα έπρεπε να πάρει θέση και να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.
Τέλος, η κ. Μαρκάκη ανέφερε ότι οι άνθρωποι που ζουν στην περιοχή λειτουργούν ως φύλακες του τόπου, καθαρίζοντας την παραλία, προσέχοντας για πυρκαγιές και δείχνοντας ευαισθησία στις αρχαιότητες και συμμετέχουν ενεργά στις δράσεις του Πανεπιστημίου και αγαπούν τον τόπο ενώ εξέφρασε τη λύπη της για το κλείσιμο του σχολείου και τη συνεχή μείωση των μόνιμων κατοίκων και των οικογενειών με παιδιά στη Γαύδο.
