Το συμβόλαιο μπορεί να υπάρχει. Το ερώτημα είναι αν σε σώζει όταν στραβώσει το πράμα.
Η τουριστική σεζόν ξεκίνησε. Μαζί της ξεκίνησε ξανά και το γνώριμο ελληνικό φαινόμενο: σπίτια, διαμερίσματα και κατοικίες κάθε τύπου να γεμίζουν επισκέπτες, τουρίστες και ανθρώπους που ψάχνουν λίγες ημέρες διαμονής σε ένα νησί που κάθε καλοκαίρι αλλάζει πρόσωπο.
Ναι, υπάρχει και η άλλη όψη. Το στεγαστικό πρόβλημα για φοιτητές, αναπληρωτές, γιατρούς, στρατιωτικούς και εργαζόμενους που έρχονται στην Κρήτη και ψάχνουν σπίτι λες και συμμετέχουν σε κυνήγι θησαυρού. Υπάρχει όμως και μια αλήθεια που αρκετοί αποφεύγουν να πουν: η βραχυχρόνια μίσθωση έχει φέρει σημαντικό χρήμα στην τοπική οικονομία.
Γιατί ο επισκέπτης που μένει σε μια κατοικία μέσα στην πόλη ή στο χωριό, συχνά θα φάει στην ταβέρνα της γειτονιάς, θα πιει καφέ στην πλατεία, θα νοικιάσει αυτοκίνητο, θα ψωνίσει από τοπικά καταστήματα και θα κινηθεί στην πραγματική αγορά. Δεν φοράει βραχιολάκι all inclusive και δεν ζει κλεισμένος πίσω από έναν μπουφέ ξενοδοχείου.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, από την 1η Οκτωβρίου 2025, η Πολιτεία επέβαλε νέες προϋποθέσεις λειτουργίας για τα ακίνητα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Μεταξύ αυτών, μέτρα ασφαλείας όπως πυροσβεστήρας, βασικές προδιαγραφές και ασφάλιση αστικής ευθύνης των ιδιοκτητών έναντι φιλοξενούμενων και τρίτων.
Η κίνηση αυτή διαβάστηκε από πολλούς ως προσπάθεια να μπει φρένο στην περαιτέρω μετατροπή κατοικιών σε βραχυχρόνιες μισθώσεις, μέσα στο ήδη πιεσμένο στεγαστικό περιβάλλον.
Και για μια φορά, η λογική πέρασε από το υπουργείο.
Κρίμα που δεν βρήκε θέση να κάτσει.
Γιατί όταν ένας επισκέπτης μπαίνει σε ακίνητο που λειτουργεί επιχειρηματικά, πρέπει να υπάρχει ένα ελάχιστο πλαίσιο προστασίας. Αν τραυματιστεί από πτώση σε σπασμένο πλακάκι, από σκάλα με χαλασμένη στήριξη, από ξεβιδωμένη κουπαστή, από φθαρμένο καλώδιο ή από πυρκαγιά, κάποιος θα κληθεί να πληρώσει τη ζημιά. Και συνήθως αυτός ο κάποιος είναι ο ιδιοκτήτης.
Μέχρι εδώ η λογική κρατάει ακόμη.
Από εδώ και κάτω αρχίζει το γνώριμο ελληνικό έργο.
Ζητήθηκε υποχρεωτική ασφάλιση. Δεν εξηγήθηκε όμως ότι άλλο να έχεις συμβόλαιο και άλλο να έχεις πραγματική προστασία.
Δεν θεσπίστηκαν με σαφήνεια ρεαλιστικά ελάχιστα όρια κάλυψης που να πατούν στη σημερινή πραγματικότητα αποζημιώσεων. Δεν ειπώθηκε καθαρά στον κόσμο η διαφορά ανάμεσα στο “έχω ένα συμβόλαιο” και στο “αν συμβεί σοβαρή ζημιά να είμαι προστατευμένος”.
Και έτσι πολλοί έκαναν αυτό που συχνά γίνεται στην Ελλάδα όταν μια υποχρέωση επιβάλλεται βιαστικά.
Αγόρασαν το φθηνότερο συμβόλαιο της αγοράς.
Για να υπάρχει. Για να δηλωθεί. Για να ησυχάσουμε σήμερα και να ανησυχήσουμε αύριο.
Δεν είναι κάτι καινούργιο. Η λογική του “πάρε το πιο φθηνό και βλέπουμε” εμφανίζεται σε ολόκληρη την αγορά, ακόμη και σε επαγγέλματα όπου ένα λάθος μπορεί να κοστίσει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ.
Μόνο που η ασφάλιση δεν είναι παράβολο. Δεν είναι χαρτί για τον φάκελο. Δεν είναι checkbox σε πλατφόρμα συμμόρφωσης.
Η ασφάλιση υπάρχει για να μη μετατραπεί ένα ατύχημα σε οικονομική καταστροφή.
Κάπου εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που πολλοί προσπερνούν, μέχρι να τη βρουν μπροστά τους.
Όταν τα δικαστήρια επιδικάζουν αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες, ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη σε σοβαρά περιστατικά, τα ποσά δεν είναι συμβολικά. Η ελληνική νομολογία έχει δείξει επανειλημμένα ότι σοβαροί τραυματισμοί μπορούν να οδηγήσουν σε ιδιαίτερα υψηλές απαιτήσεις αποζημίωσης. Σε αρκετές περιπτώσεις μπορεί να είναι δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, ανάλογα με τη ζημιά και τις συνθήκες.
Τι ακριβώς θα κάνει μια κάλυψη 50.000 ευρώ όταν η απαίτηση φτάσει τις 300.000; Θα σου θυμίσει ότι το φθηνό κοστίζει ακριβά.
Φανταστείτε το εξής: ένας επισκέπτης γλιστρά στη βεράντα, σπάει γοφό, μένει τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο, αδυνατεί να εργαστεί και μένει με μόνιμο κινητικό πρόβλημα. Η απαίτηση φτάνει τις 210.000 ευρώ.
Το συμβόλαιο καλύπτει 50.000.
Τα υπόλοιπα τα συζητά ο ιδιοκτήτης με την περιουσία του.
Και εδώ αρχίζει η ειρωνεία. Με μέσο ετήσιο ασφάλιστρο γύρω στο 1,5 ευρώ το τετραγωνικό, μπορεί κανείς να ανεβάσει την κάλυψη στα 300.000 ευρώ ανά άτομο.
Και από εκεί και μετά αλλάζει όλη η κουβέντα.
Γιατί τότε δεν μιλάμε για ένα ακίνητο που αποφέρει εισόδημα. Μιλάμε για αποταμιεύσεις, λογαριασμούς, άλλο ακίνητο, μελλοντικά έσοδα και προσωπική πίεση που δεν είχες υπολογίσει.
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι να έχεις συμβόλαιο. Το πρόβλημα είναι να ανακαλύψεις μετά το ατύχημα ότι αγόρασες μικρότερη προστασία από αυτή που χρειαζόσουν.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει άλλη μία ειρωνεία.
Ιδιοκτήτες που επένδυσαν εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε αγορά κατοικίας, ανακαίνιση, επίπλωση, πισίνα, επαγγελματική φωτογράφιση, πλατφόρμες προβολής και διαφήμιση, συχνά διστάζουν για λίγα επιπλέον ευρώ ετησίως ώστε να έχουν ουσιαστική ασφαλιστική κάλυψη.
Δηλαδή αγοράσαμε το ακίνητο, αλλά θεωρήσαμε πολυτέλεια την προστασία του.
Το κράτος σωστά απαίτησε κανόνες. Η αγορά όμως πρέπει να κάνει το επόμενο βήμα και να καταλάβει κάτι απλό:
Ευθύνη ασφαλισμένη δεν σημαίνει ασφαλισμένη σωστά.
Αυτό το καταλαβαίνεις με δύο τρόπους.
Διαβάζοντάς το σήμερα ή όταν χτυπήσει το κουδούνι ο δικηγόρος — και όχι ο επόμενος επισκέπτης.
Ιωάννης Β. Νικηφόρος
Σύμβουλος Διαχείρισης Ασφαλίσιμων Κινδύνων
Ασφαλιστικός Πράκτορας / Συντονιστής Ασφαλιστικών Πρακτόρων
