Ο Πέτρος Λυμπεράκης, μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς Χανίων, μιλά για το πολιτικό σκηνικό μετά τη διάσπαση του κόμματος της Νέας Αριστεράς και την αποχώρησε επτά βουλευτών και περισσότερων από 140 στελεχών, τις αιτίες και τις επιπτώσεις της, αλλά και τη στρατηγική του κόμματος για το μέλλον.
Καλεσμένος στο Θέμα Κρήτης 103.1 και στην εκπομπή «Πίσω Σελίδες» με τον Μάριο Διονέλλη, επιβεβαίωσε ότι οι πρόσφατες αποχωρήσεις από το κόμμα επηρεάστηκαν πιθανώς από την εμφάνιση του κόμματος του κυρίου Τσίπρα ενώ τόνισε ότι οι λόγοι για τις διασπάσεις των κομμάτων είναι βαθύτεροι από τα πρόσωπα, υποδεικνύοντας ως κύριο πρόβλημα την υποβάθμιση της εσωκομματικής δημοκρατίας, η οποία ξεκίνησε από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ.
Παράλληλα επέκρινε την εκλογή προέδρου “από τη βάση” χωρίς προηγούμενη διαβούλευση, θεωρώντας το ασύμβατο με τις αρχές ενός αριστερού κόμματος που προάγει τη συλλογικότητα ενώ αναγνώρισε ότι αυτή η αδυναμία έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί νωρίτερα, ιδίως μετά το 2019.
Αναγνωρίζοντας την απογοήτευση του κόσμου, ο κ. Λυμπεράκης υπογράμμισε την ανάγκη για συνέπεια και στρατηγική, αντί για τακτικισμούς, προκειμένου να αποκατασταθεί η αξιοπιστία, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι μια αξιόπιστη Αριστερά είναι απαραίτητη για την κοινωνία, και αν οι προσπάθειες δεν ευδοκιμήσουν εκλογικά, θα αναζητηθούν νέες προσεγγίσεις.
Για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019, δήλωσε ότι, παρά τα λάθη, η παρουσία της ήταν θετική καθώς “ανακούφισε τους αδύναμους” και αντιπαρέβαλε αυτή την περίοδο με τη σημερινή “τερατώδη υπερφορολόγηση των αδύναμων” και την επιείκεια προς τους ισχυρούς; ενώ απέρριψε τη λογική του “μικρότερου κακού”, αναφέροντας τη Γαλλία ως παράδειγμα πολιτικού αδιεξόδου.
Τέλος τόνισε την ανάγκη για συγκεκριμένα μέτρα όπως δραματική μείωση ή κατάργηση των έμμεσων φόρων (όπως ο ΦΠΑ) και φορολόγηση τραπεζών, ενεργειακών εταιρειών και όσων παρουσίασαν “τερατώδη υπερκέρδη” ενώ κλείνοντας αναφέρθηκε στο μέλλον, λέγοντας πως η Νέα Αριστερά στοχεύει σε συνεννόηση με την κοινωνία, κινήματα και άλλα ομοϊδεάτα κόμματα για την αντιμετώπιση της “δυστοπικής” κατάστασης, δίνοντας προτεραιότητα στη συλλογική δράση έναντι των τυπικών διαδικασιών εκλογής προέδρου.
