Γράφει η Μαρία Σπυριδάκη
Η αρπαχτή σύμφωνα με την ai λειτουργία της Google είναι μεταξύ άλλων η Πρόχειρη δουλειά: Μια εργασία ή καλλιτεχνική εμφάνιση χαμηλής ποιότητας που γίνεται μόνο για την αμοιβή. Επιπλέον , η αρπαχτή βγαίνει από το ρήμα αρπάζω , δηλαδή αποσπώ με βία ή συμβολικά με πρόχειρο τρόπο. Σαφώς πολύ ειρωνικός συμβολισμός μιας και ο θεατρικός μονόλογος «Στρακαστρούκες» κατηγορούσε ακριβώς την «βία» !! Αυτό ήταν δε και το βασικό εννοιολογικό νήμα , το οποίο μας ξετύλιξε τόσο ατέχνως ο κ. Δημήτρης Σαμόλης την 1 ώρα ,που κράτησε περίπου αυτή η παράσταση.
Με μεγάλη περιέργεια και αρκετές προσδοκίες , λόγω των sold Out παραστάσεων καθώς έτσι κάπως διαφημιζόταν «οι Στρακαστρούκες», πήγα κι εγώ να παρακολουθήσω την παράσταση. Τα σκηνικά ήταν χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση , με απλές χάρτινες κούτες ,φωτάκια , καλώδια , σκορδάκια που δεν έσκαγαν και αποκριάτικα αντικείμενα γνωστών παιχνιδάδικων. Με ενδιαφέρον άκουσα , την πληροφορία που μου μεταφέρθηκε ότι η παράσταση δεν πήγε Κύπρο λόγω των …πολλών σκηνικών !!! Κρατώ μια επιφύλαξη , μήπως στην Αθήνα σε κάποια αποθήκη έχουν αυτά τα σκηνικά ,τα οποία για το «μπασκλάς» κοινό της επαρχίας παρα ήταν μεγαλειώδη.
Πάμε παρακάτω : Μουσική και σκηνοθεσία φαίνεται να λειτουργούσαν μεταξύ τους , σαν ένα ζευγάρι παντρεμένο από προξενιό. Καμία σύνδεση , συναισθηματικό ανακάτεμα του ενός με το άλλο, ταξίδι και δημιουργία εικόνων φαντασιακών. Η σκηνοθεσία ήταν μια πρόχειρη μεταφορά , ενός σεναρίου με κάποιες εξυπνακίστικες ατάκες . Το ίδιο δε το σενάριο φαινόταν ,κατά τη γνώμη μου, ως μια αφήγηση – γραμμένη από έναν μαθητή γυμνασίου με γεγονότα , που έκαναν προσπάθεια μεγάλη να εκμαιεύσουν στο κοινό τον πόνο και την ντροπή. Ίσως και τον θυμό ! Και όλο αυτό σε μια παράσταση μίας ώρας περίπου και εισιτήριο 20 ευρώ !!!
Ο ηθοποιός κ. Δημήτρης Σαμόλης ,ο πρωταγωνιστής και μοναδικός επι σκηνής τα έδινε όλα !!(Εικάζω…) Έκανε μια προσπάθεια υποκριτικής φύσεως . Φαινόταν από την αγωνία και την έντασή του . Η προσπάθειά του αυτή περισσότερο με άγχωσε, παρά με συνεπήρε. Ήθελα να τον αγκαλιάσω , να τον παρηγορήσω για όσα «βιωματικά στοιχεία» αποκάλυπτε η παράσταση από τη ζωή του , παρά να αδημονώ πότε θα τον ξαναδώ σε άλλη παράσταση.
Για να μην κλείσω όμως αρνητικά , καθώς πολυπληθές κοινό το είδε τα προηγούμενα χρόνια και έβγαζε την παράσταση sold out (;) , οφείλω να επικροτήσω την επιλογή του θέματος , που είναι η ανάδειξη της βίας και οι δυσκολίες με τις οποίες μεγαλώνει ένα gay παιδί στην Ελληνική επαρχία. Πιστεύω πως δικαίως , ταυτίστηκε πολύς κόσμος με τον κ. Σαμόλη –Βενιαμίν – Μπέντζι.
