Γράφει η Κατερινά Μηναδάκη
Μου άρεσε!
Μου έκανε εικόνα την Ελληνική επαρχία και την ελληνική οικογένεια…όχι και στα καλύτερα της. Εκείνη τη μίζερη, κακορίζικη, μικρόμυαλη και περιορισμένης αντίληψης πλευρά της, που δεν μπορεί να «ανεγκολληθεί» στο 2026. Τα είπε γρήγορα, με το απαιτούμενο accent και ήταν σαφές ότι υπήρχε βίωμα, με κινήσεις που παραπέμπουν και με ξεκάθαρη αναφορά σε γεγονότα που έχουν απασχολήσει και έχουν πληγώσει την κοινή γνώμη γιατί την φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια της κοινωνίας μας.
Τα λέει όλα μπροστά σε ένα κουτί, που μπορεί να είναι τα κουτάκια της ζωής μας όπου κρύβουμε μικρές πικρές αλήθειες, χαρές, νίκες και ήττες, μέχρι το κουτί της καθημερινότητας μας για να καταλήξει στο κουτί που μας ακολουθεί στη νεκρώσιμη ακολουθία και μας λέει ο παπάς στα αυτί κι ο διάκος στο κεφάλι «Μακαρία ἡ ὁδός, ἣ πορεύει σήμερον, ὅτι ἡτοιμάσθη σοὶ τόπος ἀναπαύσεως».
Κι όση ώρα τα λέει αδειάζει – κυριολεκτικά και μεταφορικά – τα κουτιά που κουβαλά και κρύβουν βία, πολύ βία. Το περιεχόμενο τους το αφήνει εκεί μπροστά μας για να καταλάβουμε… Να καταλάβουμε ότι δεν είναι θέμα σεξουαλικού προσανατολισμού, χρώματος, ράτσας, φυλής, θρησκείας. Είναι θέμα παιδείας, νοοτροπίας που αλλάζει με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς, αλλά πάντως αλλάζει! Και ενώ το βλέπεις όλο τούτο μπροστά σου και σου ξεφεύγουν κάτι κοφτά γελάκια από το διάφραγμα, κάνεις αέρα με τη βεντάλια και σκουπίζεις τον ιδρώτα σου, σκύβεις μπροστά, κάθεσαι πίσω, στήνεις την πλάτη ή κρατάς το κεφάλι σου για να χωνέψεις το μήνυμα, που δεν το λες και εύπεπτο, η παράσταση τελειώνει με επίκληση στους θεούς του Κάτω Κόσμου… Και κάπου εκεί το κουτί της ζωής, γίνεται το αιώνιο σπίτι και η εικόνα του Βαγγέλη έρχεται μπροστά και σου καρφώνεται στο τρίτο μάτι!
Η αλήθεια της κοινωνίας μας πέφτει πάνω μας και κολλά στο δέρμα μας όπως ακριβώς αυτές οι υγρασίες του Αυγούστου… Το χειροκρότημα είναι δυνατό, διστακτικό με μία πίκρα. Ο θεατής θέλει το χρόνο του να συνειδητοποιήσει αυτά που είδε.
Μου άρεσε ο Δημήτρης Σαμόλης στην τεράστια σκηνή του Κηποθέατρου «Νίκος Καζαντζάκης» που παρουσίασε τις «Στρακαστρούκες» του στο κοινό της Κρήτης, ένα θεατρικό μονόλογο σε σκηνοθεσία του Μάριου Κακουλλή.
Μέσα στην Τάφρο των Ενετικών Τειχών έκανε κρότο!
