Πούν’ το, πούν’ το, το δαχτυλίδι — ή μήπως… πούτ’ τη, πούτ’ τη, τη λογική;

14 Ιανουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα Λογικής. Κάπου αλλού, όχι εδώ. Εδώ έχουμε μόνο κορναρίσματα, καφέδες στο τιμόνι και ηλεκτρικά πατίνια που νομίζουν ότι είναι Ferrari. «Αναζητείται λογική», λέει το ημερολόγιο. Αν τη δείτε, σφυρίξτε κλέφτικα. Χάθηκε κάπου ανάμεσα στη διάβαση που κανείς δεν σταματάει και στο φανάρι που όλοι περνούν με πορτοκαλί—ή, για να είμαστε ειλικρινείς, με εκείνο το βαθύ πορτοκαλί που το λες και αισιοδοξία.

Τα πατίνια: από ευλογία σε… αποτυχία ή μήπως τραγωδία;

Και εκεί που περίμενες να τελειώσει το έτος με λίγη ηρεμία, με τραγούδια και γλυκά, έρχεται ένα δυστύχημα να σου θυμίσει: η απερισκεψία δεν παίρνει άδεια.

Το πατίνι ως… φιλοσοφία ζωής

Και το αποτέλεσμα; Θάνατοι, τραυματισμοί, φωνές, καβγάδες, δικαστήρια. Αθήνα: 44χρονος μοτοσικλετιστής σκοτώνεται όταν μπροστά του πετάγεται ένα πατίνι — ο οδηγός του εξαφανίζεται. Ναι, κυριολεκτικά. «Άφαντος». Σαν να οδηγούσε το πατίνι–φάντασμα της όπερας. Λαμία: 15χρονος χωρίς κράνος, τυφλωμένος από φώτα, καταλήγει πάνω σε σταθμευμένο όχημα. Θεσσαλονίκη: 65 ατυχήματα σε τέσσερις μήνες — και μιλάμε μόνο για όσα καταγράφηκαν. Και μην αρχίσουμε για τη Χαλκίδα, γιατί εκεί τα πατίνια έχουν γίνει μόνιμη στήλη στα τοπικά sites, σαν τις δολοφονίες στο Έγκλημα και Τιμωρία.

Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνο ποσοτικό. Είναι ποιοτικό — και ψυχολογικό. Ο Έλληνας, βλέπεις, όταν πατάει «γκάζι», εκστασιάζεται. Δεν έχει σημασία αν οδηγεί Porsche ή πατίνι. Αρκεί να νιώθει ότι προηγείται. Και το πατίνι, του το χαρίζει αυτό: ελευθερία χωρίς όρια, αλλά και χωρίς μυαλό — κυριολεκτικά και μεταφορικά.

TikTok πιλότοι και άλλες τραγωδίες

Οι περισσότεροι αναβάτες είναι παιδιά. Και όχι παιδιά του δρόμου — παιδιά του TikTok. Που ανεβαίνουν στο πατίνι, τραβούν story, φοράνε ακουστικά με το τελευταίο trap hit, και μετά αναρωτιούνται γιατί «τους χτύπησε αυτοκίνητο». Ναι, γιατί το αυτοκίνητο δεν κατάλαβε ότι είσαι influencer εν κινήσει και ότι το story σου είναι πιο σημαντικό από τη ζωή σου.

Και φυσικά, κανείς δεν φορά κράνος. Γιατί «χαλάει το μαλλί». Γιατί «δεν είναι in». Γιατί «ποιος φοράει κράνος σε πατίνι;» Αλήθεια, πες το αυτό στους γονείς εκείνων που δεν γύρισαν ποτέ σπίτι. Πες το στους οικείους του 50χρονου στις Σέρρες που έφευγε για δουλειά και προστέθηκε στον κατάλογο των θυμάτων.

Κι όταν συμβεί το κακό, ξεκινά η δικαιολογία. «Δεν τον είδα». «Πετάχτηκε μπροστά μου». «Δεν είχε φώτα». Και μετά αρχίζει το γνωστό ελληνικό κρεσέντο ευθυνών, γραφειοκρατίας και δικαστηρίων, όπου ο μόνος που κερδίζει είναι ο δικηγόρος.

Η πολιτεία: θεατής της καταστροφής

Και μέσα σε όλο αυτό το πανηγύρι, η πολιτεία παρακολουθεί. Σαν θεατής Netflix που βλέπει ένα ατύχημα σε slow motion και δεν πατάει pause. Ο ΚΟΚ ψάχνει ακόμη να αποφασίσει αν το πατίνι είναι όχημα, παιχνίδι ή διακοσμητικό στοιχείο αστικού σχεδιασμού. Οι ασφαλιστικές ακόμη αναζητούν πού ακριβώς πρέπει να το εντάξουν στο πλαίσιο της αστικής ευθύνης, των οχημάτων, των ποδηλάτων ή σε μια νέα κατηγορία, αυτή των gadgets.

Οι οδηγοί το αποφεύγουν με ταχυδακτυλουργικά αντανακλαστικά που θα ζήλευε και ο Σανκάρα. Κι εμείς το αποδεχόμαστε σαν κάτι φυσιολογικό. Ένα ακόμη κομμάτι του ελληνικού χάους, σαν τα παρκαρισμένα στις ράμπες αναπήρων και τα μηχανάκια που κινούνται στα πεζοδρόμια και στους πεζοδρόμους.

Ηράκλειο: μια σπίθα λογικής (επιτέλους!)

Και τότε, από το Ηράκλειο μας, μια σπίθα λογικής. Ο Δήμος είπε «ως εδώ». Το Δημοτικό Συμβούλιο, στις 20 Νοεμβρίου 2025, απαγόρευσε τα ενοικιαζόμενα ηλεκτρικά πατίνια μέχρι να υπάρξει επίσημη νομοθεσία. Δηλαδή, μέχρι να αποφασίσει το κράτος αν η λογική είναι ατομικό δικαίωμα ή ακριβό προνόμιο.

Ήδη έπεσαν τα πρώτα πρόστιμα, ενώ και άλλες πόλεις, όπως Αθήνα και Θεσσαλονίκη, σκέφτονται να κάνουν το ίδιο. Όχι από ευαισθησία ή πρόοδο. Από καθαρή απελπισία.

Οι παραβάσεις: ένας κατάλογος ντροπής

Από το 2024, έχουν καταγραφεί πάνω από 2.500 παραβάσεις. Και λέμε «καταγραφεί» γιατί τα υπόλοιπα απλώς περνούν στα «περιγραφικά»: «ένα πατίνι πετάχτηκε, έπεσε, δεν σταμάτησε κανείς, τέλος».

Οι πιο συχνές παραβάσεις;

• Υπερβολική ταχύτητα (ναι, υπάρχει και στα πατίνια)
• Διπλή επιβίβαση (γιατί το ρομάντζο χτυπάει και στα 40 km/h)
• Αντίθετη πορεία (γιατί οι κανόνες είναι για τους άλλους)
• Οδήγηση χωρίς φώτα (stealth mode ενεργό)
• Χωρίς κράνος (βλ. παραπάνω για το «χαλάει το μαλλί»)
• Μεκινητόστοχέρι (multitasking level: expert)

Δηλαδή, όλα όσα σε άλλη χώρα θα σε έστελναν στο τμήμα· εδώ σε στέλνουν κορυφαίο viral πρεσβευτή της ανευθυνότητας και του παραλογισμού.

Ασφάλιση; Ποια ασφάλιση;

Και όταν γίνει το κακό, ξεκινά η παράνοια. Το πατίνι, στις περισσότερες περιπτώσεις, δεν είναι ασφαλισμένο. Δεν υποχρεούται σε ασφάλιση αστικής ευθύνης, ούτε διαθέτει οποιαδήποτε προστασία για τρίτους. Αν χτυπήσεις ή χτυπηθείς, είσαι μόνος σου. Αν είσαι ανήλικος, είσαι μόνος σου με τους γονείς σου — και τον δικηγόρο σου, που κοστίζει όσο τα μαλλιά της κεφαλής σου (αυτά που δεν θες να χαλάσεις και γι’ αυτό δεν φοράς κράνος). Αν είσαι πεζός, απλώς εύχεσαι να μη βρεθείς στο λάθος σημείο, τη λάθος στιγμή. Γιατί το «συγγνώμη, δεν σε είδα» δεν σε σώζει απ’ τον γύψο.

Οι εταιρίες ενοικίασης, φυσικά, σφυρίζουν αδιάφορα. «Το μηχάνημα λειτουργούσε σωστά», σου λένε. Δηλαδή, αν κάποιος σε χτυπήσει με νοικιασμένο πατίνι, η ευθύνη είναι δική του. Αλλά ποιος είναι «αυτός»; Ένας λογαριασμός app και μια κάρτα που δεν ξέρεις αν είναι καν του οδηγού. Καλή τύχη να τον βρεις—θα τον ψάχνεις όπως ο Οδυσσέας την Ιθάκη και όχι αυτής του Τσίπρα.

Η λογική ως… ζητούμενο

Κι εδώ ξαναγυρνάμε στη σημερινή μέρα: Παγκόσμια Ημέρα Λογικής. Το πρόβλημα δεν είναι τα πατίνια. Είναι ότι έχουμε μπερδέψει την πρόοδο με την ανευθυνότητα. Θέλουμε τεχνολογία, αλλά χωρίς παιδεία. Θέλουμε ελευθερία, αλλά χωρίς όρια. Θέλουμε να κινούμαστε «πράσινα», αλλά σκεφτόμαστε γκρι — ή, χειρότερα, δεν σκεφτόμαστε καθόλου.

Το ερώτημα δεν είναι αν πρέπει να τα καταργήσουμε. Είναι αν μπορούμε επιτέλους να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Να υπάρξουν κανόνες. Να υπάρξει ασφαλιστική υποχρέωση. Να υπάρξει εκπαίδευση. Γιατί όσο η λογική παραμένει ζητούμενο, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συνεχίσουμε να θρηνούμε — όχι για τα πατίνια, αλλά για τη λογική που χάθηκε στον δρόμο.

Και μια τελευταία σκέψη

Αν η λογική είναι δαχτυλίδι που χάθηκε, τότε τα πατίνια είναι η πιο τρανή απόδειξη ότι σταματήσαμε να τη ψάχνουμε. Την αφήσαμε εκεί, στη διάβαση, ανάμεσα στα φώτα που τρεμοπαίζουν και τις κόρνες που ουρλιάζουν, και συνεχίσαμε με γκάζι—προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Καλή Παγκόσμια Ημέρα Λογικής, λοιπόν.

Ας την τιμήσουμε έστω κι έτσι, σαν κάτι που λείπει αλλά θα έπρεπε να είναι εδώ.

Ιωάννης Β. Νικηφόρος

Σύμβουλος Διαχείρισης Ασφαλίσιμων Κινδύνων

Ασφαλιστικός Πράκτορας / Συντονιστής Ασφαλιστικών Πρακτόρων