Εφημερεύοντα
Κίνηση
Καιρός
Υπάρχει πλέον ένα διακριτό καθεστώς πλασματικών ετών που χωρίζει ασφαλισμένους σε Δημόσιο και Ιδιωτικό τομέα, εισάγοντας ανισότητες στον τρόπο αναγνώρισης χρόνων και ταχύτητας εισόδου στη σύνταξη. Η νέα αυτή ρύθμιση δημιουργεί δύο παράλληλα καθεστώτα, καθένα με διαφορετικούς όρους και δικαιώματα — και δικαιολογημένα έχει προκαλέσει αναταράξεις στον συνταξιοδοτικό διάλογο.
Δύο ταχύτητες στο πλασματικό
Σύμφωνα με το νέο πλαίσιο, οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να αναγνωρίσουν έως 12 έτη πλασματικού χρόνου προς θεμελίωση δικαιωμάτων σύνταξης. Αντίθετα, στον ιδιωτικό τομέα, το όριο εξαγορών διαμορφώνεται στα 7 έτη, και μάλιστα με επιπλέον περιορισμούς: μόνο για κατηγορίες όπως ανεργίας ή κενά διαστήματα ασφάλισης.
Η διάταξη αυτή σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα που αντιμετώπισε διακυμάνσεις στην ασφάλισή του δεν έχει το ίδιο εύρος επιλογών όπως ο συνάδελφός του στο Δημόσιο — ακόμη και αν και οι δύο διάνυσαν παρόμοιες περιόδους ανεργίας ή κενών.
Ποιοι και τι δικαιούνται
Οι παλαιοί ασφαλισμένοι έχουν επιπλέον ευκαιρίες: όσοι εντάσσονται πριν από το 1993 μπορούν να αναγνωρίσουν πλασματικά έτη για “ένσημα που τους λείπουν” έως το 2012, ώστε να κατοχυρώσουν δικαίωμα σύνταξης πριν τα 67 ή 62.
Μητέρες και άνδρες που υπηρέτησαν στο δημόσιο πριν τη μετατροπή του καθεστώτος αντιμετωπίζουν στρεβλώσεις: για παράδειγμα, στον δημόσιο τομέα ο χρόνος λόγω τέκνων αναγνωρίζεται, ενώ στον ιδιωτικό όχι. Έτσι, η ρύθμιση ενισχύει μια ήδη υπάρχουσα διάκριση με βάση το πλαίσιο εργασίας.
Κόστος και όφελος
Η εξαγορά κοστίζει: στον ιδιωτικό τομέα, ο κάθε μήνας υπολογίζεται με εισφορά 20 % επί του μέσου μισθού των τελευταίων 12 μηνών. Για δημοσίους υπαλλήλους, οι τιμές διαμορφώνονται ανάλογα με τη μισθολογική βαθμίδα.
Το κρίσιμο σημείο είναι πόσο “βγαίνει” οικονομικά η διαδικασία. Όταν με τα αναγνωρισμένα έτη συμπληρώνεται δικαίωμα για πλήρη σύνταξη (αντί για μειωμένη), το όφελος μπορεί να υπερβεί το κόστος εξαγοράς. Η απόσβεση του επενδυμένου ποσού μπορεί να επιτευχθεί μέσα σε λίγα χρόνια, εφόσον οι προϋποθέσεις είναι κατάλληλες.
Η νέα πραγματικότητα των πλασματικών ετών δύο ταχυτήτων δεν συνιστά απλώς τεχνική ρύθμιση — αλλά επανεγγραφή των συνόρων της ισότητας στον χώρο της κοινωνικής ασφάλισης. Για πολλούς ασφαλισμένους, το νέο νόημα θα κριθεί στο αν μπορούν να “συμπληρώσουν” το δικό τους παζλ ασφάλισης με μεσοπρόθεσμα οφέλη — ή αν θα βρεθούν να στερούνται το δικαίωμα που άλλοτε θεωρούσαν αυτονόητο.
Πηγή: newmoney.gr