«Δεν ήταν μεμονωμένα περιστατικά»: Οι φωνές των θυμάτων γυναικοκτονίας ακούστηκαν στο Ευρωκοινοβούλιο

Συγγενείς δολοφονημένων γυναικών μίλησαν στις Βρυξέλλες ζητώντας αναγνώριση της γυναικοκτονίας και πραγματική προστασία – «Τα παιδιά που έμειναν πίσω είναι κι αυτά θύματα»

Σε μια βαθιά φορτισμένη εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συγγενείς θυμάτων γυναικοκτονίας από την Ελλάδα έφεραν στις Βρυξέλλες τις φωνές γυναικών που δεν πρόλαβαν να σωθούν. Μίλησαν για αδράνεια, θεσμικά κενά, ατιμωρησία – και για παιδιά που μεγάλωσαν χωρίς μητέρες.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Αντιπροέδρου της ευρωομάδας της Αριστεράς (The Left) και ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Κώστα Αρβανίτη, σε συνεργασία με τη ΜΚΟ «Γίνε Άνθρωπος», με βασικό αίτημα τη νομική αναγνώριση της γυναικοκτονίας και την υιοθέτηση ουσιαστικών πολιτικών πρόληψης και προστασίας.

Κεντρικό μήνυμα της εκδήλωσης ήταν ότι η έμφυλη βία δεν ξεκινά τη στιγμή της δολοφονίας, αλλά πολύ νωρίτερα: στις απειλές που δεν λαμβάνονται σοβαρά, στις καταγγελίες που αρχειοθετούνται, στον φόβο που αντιμετωπίζεται ως «υπερβολή». Ο Κώστας Αρβανίτης τόνισε ότι οι γυναικοκτονίες δεν είναι «τραγικές εξαιρέσεις», αλλά αποτέλεσμα δομικών ανισοτήτων και αποτυχιών του κράτους. Ως εισηγητής του Ευρωκοινοβουλίου για την Έκθεση Κράτους Δικαίου, υπογράμμισε ότι στόχος είναι η κατοχύρωση του όρου “γυναικοκτονία” σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μητέρες, πατέρες και παιδιά γυναικών που δολοφονήθηκαν μίλησαν με λόγια που δεν χωρούν αμφισβήτηση: Η Αλεξάνδρα Μάκου, μητέρα της Γαρυφαλλιάς Ψαρράκου, τόνισε ότι πολλές γυναίκες δεν προλαβαίνουν να φτάσουν στην καταγγελία.Η Ελένη Κρεμαστιώτη, μητέρα της Ερατούς Μανωλακέλλη, ανέδειξε ότι ο χωρισμός είναι η πιο επικίνδυνη περίοδος για μια γυναίκα – κι όμως, κανένας μηχανισμός δεν ενεργοποιείται.Η Αγγελική Μπέρδου, μητέρα της Πολυξένης Μπέρδου, μίλησε για ένα σύστημα που δεν αφαίρεσε όπλα, δεν αξιολόγησε τον δράστη και άφησε πίσω δύο παιδιά.Η Κατερίνα Κώτη, μητέρα της Ντόρας Ζαχαριά, ζήτησε να σταματήσει η υποτίμηση του φόβου των γυναικών, τονίζοντας ότι «ο φόβος ήταν βάσιμος – απλώς δεν τον άκουσε κανείς».

Η πιο δυνατή στιγμή της εκδήλωσης ήρθε από την Τζέσικα (Στεφανία) Ντανάι, κόρη της Ενκελέιντα, θύματος γυναικοκτονίας. «Σήμερα είμαι εδώ όχι μόνο για τη μητέρα μου, αλλά για όλα τα παιδιά που έμειναν πίσω», είπε. Τόνισε ότι οι καταγγελίες χωρίς αξιολόγηση κινδύνου και άμεση προστασία δεν σώζουν ζωές και ότι τα παιδιά των γυναικοκτονιών πρέπει να αναγνωριστούν θεσμικά ως θύματα.

Όταν το κράτος αποτυγχάνει πριν, κατά και μετά, οι συνέπειες δεν σταματούν στη δολοφονία μιας γυναίκας. Οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη μίλησαν για την «οικογενειοκτονία» που ακολουθεί κάθε γυναικοκτονία, για την αδυναμία πρόληψης, προστασίας και στήριξης των οικογενειών, τονίζοντας πως «δεν πεθαίνει μόνο η γυναίκα, πεθαίνει λίγο-λίγο ολόκληρη η οικογένεια». Στην ίδια κατεύθυνση, η μητέρα της Κυριακής Γρίβα υπενθύμισε ότι η έμφυλη βία είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας και όχι «ιδιωτική υπόθεση», επισημαίνοντας ότι το κράτος οφείλει να προστατεύει έγκαιρα, με ουσιαστικά μέτρα και αναγνώριση της γυναικοκτονίας ως έγκλημα λόγω φύλου, γιατί χωρίς ονομασία δεν υπάρχει πρόληψη.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με στιγμές έντονης συναισθηματικής φόρτισης, όταν η Ελεονώρα Μελέτη μίλησε όχι ως πολιτικός, αλλά ως άνθρωπος. Η προσωπική της κατάθεση, φορτισμένη από βιώματα και μνήμη, άγγιξε βαθιά τους παρευρισκόμενους και υπενθύμισε ότι πίσω από τις θεσμικές συζητήσεις υπάρχουν πόνοι που δεν εξηγούνται και απώλειες που δεν ξεπερνιούνται. Παρόντες ήταν ευρωβουλευτές από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι απέναντι στη γυναικοκτονία και την έμφυλη βία δεν χωρούν διαχωριστικές γραμμές, αλλά κοινή ευθύνη και άμεση δράση.

ΠΗΓΗ:ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ