Σε ηλικία 78 ετών έφυγε από τη ζωή η Ιταλίδα ακτιβίστρια για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πρώην Ευρωπαία επίτροπος Έμα Μπονίνο, όπως ανακοίνωσε την Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου το κόμμα της, Più Europa.
Η Μπονίνο υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της ιταλικής και ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, έχοντας διατελέσει ευρωβουλευτής, βουλευτής, γερουσιαστής, υπουργός και Ευρωπαία επίτροπος. Σε μια πολιτική διαδρομή που εκτεινόταν από τη Ρώμη έως τις Βρυξέλλες, συνέδεσε την πολιτική δράση με τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις ατομικές ελευθερίες και τον ευρωπαϊκό φεντεραλισμό.
Γεννημένη στο Πιεμόντε της Ιταλίας, η Μπονίνο στράφηκε στον πολιτικό ακτιβισμό μετά την εμπειρία μιας παράνομης άμβλωσης το 1974. Η εμπειρία αυτή την οδήγησε στο φεμινιστικό κίνημα και σε δράσεις πολιτικής ανυπακοής για τα δικαιώματα των γυναικών.
Το 1976, σε ηλικία μόλις 28 ετών, εξελέγη για πρώτη φορά στο ιταλικό κοινοβούλιο με το Ριζοσπαστικό Κόμμα. Νεαρή, γυναίκα και ριζοσπάστρια, δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το κοινοβούλιο ως βήμα για να προωθήσει τις πολιτικές και κοινωνικές εκστρατείες που υποστήριζε.
Από τον ακτιβισμό στις Βρυξέλλες
Η ευρωπαϊκή της πορεία την έφερε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου αξιοποίησε τη θέση της για να αναδείξει ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διεθνές επίπεδο.
Το 1994, μετά τις ιταλικές εκλογές, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι, έχοντας ανάγκη τη στήριξη του Ριζοσπαστικού Κόμματος, συμφώνησε να προτείνει την Μπονίνο για τη θέση της Ευρωπαίας Επιτρόπου της Ιταλίας.
Αρχικά αντιμετώπισε με επιφυλακτικότητα τον διορισμό της, θεωρώντας τον ρόλο ιδιαίτερα γραφειοκρατικό και το χαρτοφυλάκιό της, που περιλάμβανε την ανθρωπιστική βοήθεια, την προστασία των καταναλωτών και την αλιεία, περιορισμένο. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε ότι η θέση τής έδινε τη δυνατότητα να προωθήσει σε ευρωπαϊκό επίπεδο τις ιδέες για τις οποίες αγωνιζόταν επί χρόνια.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της ταξίδεψε σε εμπόλεμες περιοχές, μεταξύ άλλων στα Βαλκάνια, στη Ρουάντα και στο Ζαΐρ, επιδιώκοντας να αναδείξει τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην αντιμετώπιση διεθνών κρίσεων.
Η άμεση και συχνά ιδιαίτερα επικριτική στάση της, ωστόσο, προκάλεσε αντιδράσεις. Χαρακτηριστικό ήταν το επεισόδιο του 1995, όταν η Μπονίνο κατηγόρησε τον Καναδά για «πειρατεία», μετά την κατάσχεση ισπανικού αλιευτικού σκάφους σε διεθνή ύδατα, στο πλαίσιο της λεγόμενης «σύγκρουσης του Καλκανιού».
Το 1998 βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο έρευνας για συμβάσεις ανθρωπιστικής βοήθειας της ΕΕ. Οι ερευνητές δεν εντόπισαν στοιχεία που να αποδεικνύουν προσωπική εμπλοκή της, ωστόσο η θητεία της ως Επιτρόπου ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1999, όταν παραιτήθηκε συνολικά η Επιτροπή υπό τον Ζακ Σαντέρ, amid ευρύτερων καταγγελιών για απάτη και κακοδιαχείριση.
Μόλις τρεις μήνες αργότερα, η Μπονίνο επανεξελέγη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και συνέχισε την πολιτική της δράση.
Επιστροφή στην ιταλική πολιτική
Τα επόμενα χρόνια επέστρεψε στην ιταλική πολιτική σκηνή. Το 2006 ανέλαβε υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων στην κυβέρνηση του Ρομάνο Πρόντι και στη συνέχεια εξελέγη αντιπρόεδρος της ιταλικής Γερουσίας.
Το 2013 ανέλαβε υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ενρίκο Λέτα, ενώ το όνομά της βρέθηκε επανειλημμένα μεταξύ των υποψηφίων για την Προεδρία της Ιταλικής Δημοκρατίας.
Παράλληλα, παρέμεινε ένθερμη υποστηρίκτρια μιας ισχυρότερης και περισσότερο πολιτικά ενωμένης Ευρώπης. Υποστήριζε ότι η ΕΕ θα έπρεπε να αποκτήσει μεγαλύτερη διεθνή επιρροή, χωρίς όμως να μετατραπεί σε ένα «ευρωπαϊκό υπερκράτος».
Η πολιτική της δράση χαρακτηρίστηκε από την ικανότητά της να συνεργάζεται με διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις, χωρίς να εγκαταλείπει τις βασικές αρχές που υπηρετούσε.
Χαρακτηριστική ήταν και η προσωπική της σχέση με τον Πάπα Φραγκίσκο, παρά τις σημαντικές ιδεολογικές τους διαφορές. Ο ίδιος είχε χαρακτηρίσει την έντονα αντικληρικαλίστρια πολιτικό ως «παράδειγμα ελευθερίας και αντίστασης».
Η Έμα Μπονίνο είχε συνοψίσει τη δική της αντίληψη για την πολιτική εξουσία με μια χαρακτηριστική φράση: «Για μένα, η εξουσία μπορεί να είναι καλή ή κακή, ανάλογα με το πώς τη χρησιμοποιείς. Εξουσία σημαίνει να έχεις την ευθύνη να αλλάξεις τα πράγματα στο μέτρο των δυνατοτήτων σου».
Με μια πολιτική διαδρομή που ξεκίνησε από τον ακτιβισμό και έφτασε στα υψηλότερα ευρωπαϊκά και ιταλικά αξιώματα, η Μπονίνο παρέμεινε μέχρι το τέλος μια από τις πιο αναγνωρίσιμες φωνές υπέρ των ατομικών ελευθεριών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ευρωπαϊκής ενοποίησης.
Πηγή: cnn.gr
