Η δημογραφική ανθεκτικότητα και οι επιπτώσεις της γήρανσης στην οικονομική και κοινωνική συνοχή βρέθηκαν στο επίκεντρο του 3ου Ετήσιου Συνεδρίου του Κέντρου Κρήτης του ΟΟΣΑ για τη Δυναμική των Πληθυσμών, που πραγματοποιείται στις 9 και 10 Νοεμβρίου 2026 στα Χανιά.
Το συνέδριο φιλοξενείται στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου, με συνδιοργανωτές το Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και τον Δήμο Χανίων. Εμπειρογνώμονες, στελέχη του ΟΟΣΑ και ακαδημαϊκοί εξετάζουν τη γήρανση, τη μείωση των γεννήσεων και τις συνέπειες για την εργασία, τα δημόσια οικονομικά και τη στέγαση.
Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα, ο γενικός γραμματέας του ΟΟΣΑ Ματίας Κόρμαν είπε ότι οι κατάλληλες πολιτικές για τη στέγαση, την περιφερειακή ανθεκτικότητα και την απασχόληση μπορούν να έχουν θετικά αποτελέσματα. Ανέφερε ως κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση στην Ελλάδα τις «Νταντάδες της Γειτονιάς» και το «Σπίτι μου», ενώ ζήτησε ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης, προσβάσιμες τοπικές υπηρεσίες και μεγαλύτερη συμμετοχή γυναικών και μεταναστών στην εργασία.
Στις χώρες του ΟΟΣΑ το προσδόκιμο ζωής αυξήθηκε κατά τέσσερα χρόνια από το 2000, ενώ η γονιμότητα βρίσκεται στα 1,4 παιδιά ανά γυναίκα, έναντι 2,1 για τη σταθερότητα του πληθυσμού. Στην Ελλάδα είναι 1,2. Ο Κόρμαν προειδοποίησε ότι χωρίς πολιτικές δράσεις η γήρανση μπορεί να μειώσει την ετήσια ανάπτυξη από 1% σε 0,6% και να αυξήσει τις ανάγκες για συντάξεις και περίθαλψη. Το δημόσιο χρέος των χωρών του ΟΟΣΑ αναμένεται, όπως είπε, να αυξηθεί κατά 20% έως το 2045, επιβαρύνοντας περισσότερο τις νεότερες γενιές.
Η Ασα Γιόχανσον, διευθύντρια Πολιτικής και Έρευνας στο Τμήμα Οικονομικών του ΟΟΣΑ, σημείωσε ότι η γονιμότητα υποχώρησε από 3,3 παιδιά το 1960 σε 1,5 το 2023 στις χώρες του Οργανισμού. Έθεσε επίσης την ανάγκη κατάρτισης των μεγαλύτερων εργαζομένων, ιδίως με την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης, και αναφέρθηκε στον ρόλο της μετανάστευσης. Η πρώην υπουργός Εργασίας της Χιλής Κλαούντια Σεράνο παρουσίασε τη γονιμότητα της χώρας της, στο 1,1, και τις πιέσεις στα συνταξιοδοτικά συστήματα της Λατινικής Αμερικής από την αδήλωτη εργασία και τις έμφυλες ανισότητες. Υπογράμμισε τη σημασία της δια βίου μάθησης και της αντιμετώπισης των ηλικιωμένων ως ενεργών συντελεστών.
Ο καθηγητής Δημόσιας Υγείας και Γεωγραφίας του Πανεπιστημίου Harvard Σουμπου Σουμπραμανιάν ανέδειξε τη διαφορά ανάμεσα στη μεγαλύτερη διάρκεια ζωής και στην καλή υγεία: από το 1990, το ένα τρίτο των επιπλέον ετών ζωής στις χώρες του ΟΟΣΑ δεν συνοδευόταν από καλή υγεία. Επισήμανε ακόμη ότι πλούτος, πολιτική εκπροσώπηση και δημόσιες δαπάνες ευνοούν περισσότερο τους μεγαλύτερους, ενώ οι γενιές απομακρύνονται μεταξύ τους.
