Συνοδεύοντας το κείμενο του με ένα ακρωτηριασμένο μάτι ψαριού, γνωστός σεφ της Θεσσαλονίκης γράφει πως «η μαγειρική και ο θάνατος περπατούν χέρι χέρι. Ακουμπάμε καθημερινά νεκρούς οργανισμούς. Βάζουμε τα χέρια μας μέσα στα σπλάχνα, τραβάμε, σκίζουμε, τεμαχίζουμε, αφαιρούμε, ράβουμε, τυλίγουμε».
Γράφει παρακάτω ο Μανώλης Παπουτσάκης: «Και όλα αυτά σα να μην ήταν ποτέ ζωντανά αυτά τα πλάσματα, σα να μην έχουμε την παραμικρή υποχρέωση να τα σεβαστούμε είτε ως ζωντανά, είτε ως νεκρά προσφέροντάς τους έναν ανώδυνο, αξιοπρεπή θάνατο και αξιοποιώντας όλη τους την ουσία μετά. Να αξίζει ο θάνατος, δηλαδή, με έναν τρόπο. Είναι μια κάποια ανακούφιση. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που το μυαλό χτυπά τις πόρτες του παραλόγου. Που η ύπαρξη συνθλίβεται πάνω στη βαρβαρότητα της θρέψης. Που χάνεσαι στον βυθό ενός ακρωτηριασμένου ματιού και στροβιλίζεσαι στο ατέρμονο “τίποτα”. Η συνήθεια παλεύει με τις τύψεις και η φρίκη του θανάτου με την νοστιμιά της ζωής. Γιατί είναι και η μαγειρική μια μελέτη θανάτου».
