Αυτός είναι ο τρόπος που αντιμετώπιζαν τις υψηλές θερμοκρασίες…
Πολλοί θα έχουν απορήσει πως περνούσαν σε περιόδους καύσωνα οι παλιοί Κρητικοί και ποια μέτρα λάμβαναν για να μην… υποφέρουν. Με ανάρτηση του στη σελίδα Μεσαρίτικοι Παλμοί ο Νίκος Κακοδειπνάκης αναφέρει σημαντικές λεπτομέρειες. Αναλυτικά αναφέρει:
Πως οι παλιοί Κρητικοί αντιμετώπιζαν καύσωνες κι έπιναν κρύο νερό;
ΚΑΛΗΜΈΡΑ!!
Η Κρήτη πάντα το καλοκαίρι έχει ψηλότερες θερμοκρασίες από άλλα μέρη.
Πως μπορούσαν όμως και ζούσαν χωρίς κλιματισμό, ανεμιστήρες και ψυγείο?
Ο τρόπος ζωής τους ήταν προσαρμοσμένος σ’ αυτές τις συνθήκες διαβίωσης, καθώς και τα σπίτια τους.
Οι τοίχοι φτιαγμένοι από πέτρα και πηλό, όχι τσιμέντο, Το δώμα από χονδρά ξύλα (μεσοδοκια), καλάμια και χώμα, διαμόρφωναν καλές συνθήκες διατήρησης καλύτερων θερμοκρασιών από ότι έξω.
Οι χονδροι πέτρινοι τοίχοι ήταν ένα καλό υλικό φυσικό που μονωνε και απομονωνε από τη μεγάλη ζέστη.
Πολλά από τα σπίτια τότε είχαν ένα δωμάτιο μέσα στη γη, που επικοινωνούσε με το υπόλοιπο σπίτι, το έλεγαν κατώι (δηλαδή υπόγειο) και το χρησιμοποιούσαν σαν ψυγείο, για διατήρηση τροφίμων, λαδιού, τυριών, , κρασιού, κλπ αφού η θερμοκρασία σ’ αυτό το δωμάτιο ήταν αισθητά πιο χαμηλή από το υπόλοιπο σπίτι.
Το βράδυ άνοιγαν πόρτες και παράθυρα να μπει δροσιά και να δροσίσει το σπίτι, ενώ τη μέρα έμενε κλειστό να μην μπαίνει ζεστός αέρας και θερμανθεί το σπίτι.
Η κρεβατινα (κληματαριά), στην αυλή που ήταν το καλοκαιρινό καθιστικό της οικογένειας, βοηθούσε πολύ με τη σκιά της, στο να μένει δροσερή η είσοδος κι έτσι ήταν ένας επιπλέον λόγος που το σπίτι παρέμενε δροσερό.
Τις ζεστές ώρες της μέρας γύριζαν σπίτι κι έβγαιναν το απόγευμα
Πως πάγωναν το νερό τους αφού δεν είχαν ψυγείο?
Κι εδώ είχαν βρει τη λύση. Την πρόλαβα και την έζησα.
Τα δοχεία που έπιναν νερό, συνήθως σταμνιά (λαήνες), αλλά και κανίστρες τα έντυναν με χονδρά τσουβάλια δημιουργώντας ένα παχύ στρώμα μόνωσης, αφού γέμιζαν τα δοχεία δροσερό νερό, εβρεχαν καλά καλά τα τσουβάλια που τα είχαν ντύσει και τα άφηναν έξω στη δροσιά όλη τη νύχτα.
Το νερό το πρωί ήταν παγωμένο, το έβαζα
ν σε δροσερό σημείο, μουσκευαν το τσουβάλι — νεύμα αρκετές φορές τη μέρα έτσι ώστε να διατηρείται το νερό κρύο.
Κάπως έτσι ήταν η θερμική προσαρμογή των προγόνων μας στις μεγάλες ζέστες του καλοκαιριού.
