Ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να επιστρέψει στο πολιτικό προσκήνιο παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως κάτι καινούργιο. Όμως η πολιτική μνήμη δεν διαγράφεται τόσο εύκολα. Οι αυταπάτες του 2015, ο λαϊκισμός, η τοξικότητα και οι διχαστικές λογικές δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από ένα προσεγμένο rebranding και μια πιο σύγχρονη σκηνοθεσία.
Η νέα «ΕΛΑΣ» δανείζεται στοιχεία από τη σημειολογία, τη γλώσσα και το ύφος του Ανδρέα Παπανδρέου, επιχειρώντας να ανακαλέσει μνήμες της «Αλλαγής». Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και οι ίδιοι οι εκπρόσωποί της ξεκαθαρίζουν πως δεν έχουν πολιτική συγγένεια με το ΠΑΣΟΚ. Κάπως έτσι, η προσπάθεια να εμφανιστεί ως ο φυσικός κληρονόμος της ιστορικής Κεντροαριστεράς μοιάζει περισσότερο με πολιτική απομίμηση παρά με αυθεντική συνέχεια. Το παράδοξο, ωστόσο, βρίσκεται στη Χαριλάου Τρικούπη.
Αντί να υποδεχθεί με ανακούφιση τη δημόσια αποστασιοποίηση της «ΕΛΑΣ», εμφανίζεται ενοχλημένη. Σαν να τη φοβίζει περισσότερο η επιστροφή του Τσίπρα παρά η ξεκάθαρη οριοθέτηση που ο ίδιος κάνει απέναντί της. Η αλήθεια είναι απλή: το πρόβλημα δεν το έχει ο Τσίπρας. Το έχει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί όσο αναζητά τη θέση του απέναντι στον νέο πολιτικό φορέα, κινδυνεύει να χάσει τη δική του πολιτική αυτονομία. Και όταν ένα κόμμα συζητά περισσότερο για τον γείτονα παρά για το σπίτι του, συνήθως ο λογαριασμός έρχεται αργότερα στις κάλπες.
