Η τραγωδία που ξεκίνησε με τον θάνατο του 17χρονου Γιώργου στους δρόμους του Ηρακλείου κατέληξε, μήνες μετά, σε μια ακόμη οικογενειακή καταστροφή. Ένα πένθος που δεν έκλεισε ποτέ, μια οργή που γιγαντώθηκε μέσα στη σιωπή και μια κοινωνία που παρακολουθούσε χωρίς να μπορεί να σταματήσει την επόμενη έκρηξη.
Η εικόνα της μητέρας του Γιώργου στο μνημόσυνο του παιδιού της είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο. Με τρεμάμενα χέρια και φωνή σπασμένη από τον πόνο, ζητούσε απαντήσεις για το πώς «σε μια στιγμή χάθηκε ο κόσμος όλος». Δίπλα της, ο πατέρας, σκυθρωπός και αμίλητος, κουβαλούσε ένα πένθος που – όπως λένε όσοι τον γνώριζαν – τον είχε μετατρέψει σε σκιά του εαυτού του.
Η υπόθεση του τροχαίου δεν είχε ακόμη φτάσει στο ακροατήριο. Οι καθυστερήσεις, η αναμονή και η αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να φέρει πίσω το παιδί τους φαίνεται πως δηλητηρίαζαν καθημερινά την ψυχή της οικογένειας.
Μέχρι που το δράμα μετατράπηκε σε νέο αίμα. Ο πατέρας του 17χρονου φέρεται να αναζήτησε μόνος του δικαίωση, σκοτώνοντας τον 20χρονο που θεωρούσε υπεύθυνο για τον χαμό του παιδιού του. Και κάπως έτσι, δύο οικογένειες βυθίστηκαν στο απόλυτο σκοτάδι. Δύο μάνες ντύθηκαν στα μαύρα. Δύο σπίτια βυθίστηκαν στη σιωπή.
Και το ερώτημα μένει ανοιχτό: πόσες ακόμη ζωές πρέπει να χαθούν μέχρι να σπάσει αυτός ο φαύλος κύκλος βίας, οργής και θανάτου;
