Στον Ιερό Ναό του Αγίου Τίτου αποχαιρετούν αυτή την ώρα τη Λουίζα Καλοκαιρινού, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, παρουσία συγγενών και φίλων που έχουν συγκεντρωθεί για να της πουν το τελευταίο αντίο.
Η τελετή πραγματοποιείται μέσα σε κλίμα συγκίνησης, ενώ η οικογένεια έχει ζητήσει, αντί για στεφάνια, όποιος το επιθυμεί να στηρίξει οικονομικά τα Ιδρύματα Καλοκαιρινού, συμβάλλοντας στο έργο του Κοινωνικού Χώρου.
Ο επικήδειος που εκφώνησε ο Αλέξης Καλοκαιρινός:
Μητέρα, Αυτό που είμαστε είναι από σένα. Αυτό που είμαστε, το φανερό και το κρυφό, είναι από σένα. Η ζωή μας ήταν γλυκιά και ήταν σκληρή. Άλλοτε. Από ΄δω ξεκινάει το «άλλοτε».
Η Λουίζα αγαπούσε τους ανθρώπους. Στους ανθρώπους σε ανάγκη που βοηθήθηκαν παρέμεινε αθέατη και άγνωστη, από επιλογή. Η Λουίζα αγαπούσε τα ζώα – και τα λουλούδια. Εκεί άπλωνε το τρυφερό της χέρι. Η Λουίζα αγαπούσε την τέχνη ολόκληρη. Με τον Ανδρέα ταξίδεψαν και πέρασαν μαζί τα κύματα του μοντέρνου με ασίγαστη έξαψη. Είχε γούστο: μια σπάνια ικανότητα διάκρισης του ωραίου ή του σημαντικού, όταν η αναζήτηση του ωραίου στην τέχνη είχε πια πάψει.
Η Λουίζα αγαπούσε επίσης τη λαϊκή μας τέχνη. Στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έσωσε ικανά της δείγματα γυρίζοντας την Κρήτη με τον Ανδρέα, με το τσιπ Willys που χαλούσαν τα φρένα του κι ο Ανδρέας έψαχνε την πρώτη ανηφόρα για να το σταματήσει. Ήταν μια περιπέτεια για να στηθεί το Ιστορικό Μουσείο στο προορισμένο γι’ αυτό σπίτι των Καλοκαιρινών. Ήταν μια περιπέτεια με τον Ανδρέα η ζωή της. Η επιλογή του να προτάξει τη δημόσια από την ιδιωτική ωφέλεια ήταν και δική της επιλογή. Εκείνου που επέλεξε τον δημόσιο βίο. Εκείνης που επέλεξε τον ιδιωτικό βίο. Προτάσσοντας μαζί τη δημόσια ωφέλεια. Κι έτσι μας έμαθαν: Εμείς οφείλουμε στην κοινωνία. Η κοινωνία δεν μας οφείλει.
Η Λουίζα ήταν απαιτητική από μας για να γίνουμε απαιτητικοί από τους εαυτούς μας. Και η απαίτηση ήταν να γίνουμε χρήσιμοι χωρίς επιδίωξη ανταπόδοσης. Η απαίτηση ήταν πολιτική. Η Λουίζα είχε πολιτική διαίσθηση που εκφραζόταν επιγραμματικά, σαν από απόσταση άγγιζε την καρδιά των πραγμάτων. Η Λουίζα αγαπούσε τους ανθρώπους. Μητέρα, Αυτό που είμαστε είναι από σένα. Αυτό που είμαστε, το φανερό και το κρυφό, είναι από σένα. Η ζωή μας μαζί σου ήταν γλυκιά.
Τώρα, στο τέλος, μετά το τέλος, θα διαβάσω αυτό που ήταν για σένα, είναι για σένα: Εκεί που άνοιξες τα μάτια σου και καθάρισαν οι εικόνες των πραγμάτων για πρώτη φορά άρχισε ο κόσμος να γνωρίζεται Στη γνώριμή του όψη στηρίζεται αθέατος και υπάρχει
Τα μάτια είναι οι μυλόπετρες του κόσμου όπου συνθλίβεται και μαζί με τη ζωή νικιέται ο θάνατος.
