Μαρία Πλαγιωτάκη: «Λάθος η νομοθέτηση με φωτογραφικές διατάξεις – Εις βάρος των παιδιών οι εξελίξεις στη συνεπιμέλεια»

Η Μαρία Πλαγιωτάκη, δικηγόρος και μέλος της Δικηγορικής Προοπτικής του Δικηγορικού Συλλόγου Ηρακλείου, μιλά για τον νόμο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια και τις επιπτώσεις του, με αφορμή την χρήση του από την υπουργό Όλγα Κεφαλογιάννη και αναλύει τις νομικές και κοινωνικές πτυχές του θέματος.

Καλεσμένη στο Θέμα Κρήτης 103.1 και στην εκπομπή «Πίσω Σελίδες» με τον Μάριο Διονέλλη, χαρακτήρισε τον νόμο 4800/21 για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια ως προβληματικό, καθώς προκάλεσε αντιδράσεις και δυσκολίες στους γονείς και τόνισε ότι η λέξη «υποχρεωτική» είναι παραπλανητική, διότι το δικαστήριο οφείλει να κρίνει κατά περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια των γονέων και το συμφέρον του τέκνου, που αποτελεί τον πυρήνα του οικογενειακού δικαίου.

Επισήμανε επίσης ότι η εφαρμογή της συνεπιμέλειας, αν και πνευματικά καλή, στην ελληνική κοινωνία δημιουργεί προβλήματα, καθώς δεν υπάρχουν η απαραίτητη παιδεία, οι υποστηρικτικοί θεσμοί και η αλλαγή νοοτροπίας, υποστηρίζοντας πως δεν ήμασταν έτοιμοι για μια τέτοια μεταρρύθμιση, με αποτέλεσμα να μην διασφαλίζεται επαρκώς η προστασία των παιδιών από κακοποιητές.

Σχετικά με την πρόσφατη τροπολογία που πέρασε εντός άσχετου νομοσχεδίου (ΟΠΕΚΕΠΕ), η κ. Πλαγιωτάκη εκτίμησε ότι δεν διορθώνει το αρχικό λάθος, αλλά αντίθετα, διευκολύνει μια διαδικασία (την αναστολή δικαστικών αποφάσεων), λέγοντας πως η νομοθέτηση με «εμβόλιμες διατάξεις» είναι προβληματική και ουσιαστικά, η τροπολογία επιταχύνει τη διαδικασία, αλλά δεν επιλύει το γενικότερο ζήτημα της προστασίας των παιδιών.

Τέλος ανέφερε πως οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις δεν είναι προς όφελος των παιδιών, καθώς απαιτούν μια ευρύτερη αντιμετώπιση από την πολιτεία, παρακολούθηση από κοινωνικές υπηρεσίες και ευκολότερη πρόσβαση για κακοποιημένους συζύγους ή παιδιά που κινδυνεύουν, στοιχεία που λείπουν από το σημερινό κοινωνικό κράτος ενώ κλείνοντας αναφέρθηκε στην υπερφόρτωση των δικαστηρίων Ηρακλείου με οικογενειακές υποθέσεις και την απροθυμία για συμβιβαστική επίλυση διαφορών, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για πιο μελετημένους νόμους.