Φόρος αδράνειας: Όταν η κυβέρνηση κοιτάζει αλλού…

Μέρες τώρα κυκλοφορούν σενάρια για έναν νέο «φόρο αδράνειας» στα κλειστά σπίτια. Ένα μέτρο που, με το πρόσχημα της κινητοποίησης της αγοράς, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακόμη μία οικονομική θηλιά για τους μικροϊδιοκτήτες. Κι όλα αυτά, την ώρα που οι πραγματικοί υπεύθυνοι για την ασφυξία στην αγορά ακινήτων μένουν στο απυρόβλητο.

Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Ο συνταξιούχος που κληρονόμησε ένα παλιό διαμέρισμα και το κρατάει με κόπο, δεν είναι το πρόβλημα.

Η οικογένεια που δεν μπορεί να μαζέψει τα χρήματα για να βάψει, να αλλάξει μια πόρτα ή να επισκευάσει την υγρασία, δεν είναι το πρόβλημα.

To εξοχικό στο χωριό που μοιράζεται η οικογένεια τους θερινούς μήνες  ,δεν θα λύσει ούτε αυτό το στεγαστικό πρόβλημα

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την έννοια της μικρής ιδιοκτησίας, παρά τις καταιγίδες.

Το πραγματικό «θηρίο» της αδράνειας έχει όνομα: τράπεζες και ξένα funds. Μέσα σε λίγα χρόνια, μέσω πλειστηριασμών και εξαγοράς κόκκινων δανείων, συγκέντρωσαν χιλιάδες ακίνητα σε όλη τη χώρα. Σπίτια, καταστήματα, οικόπεδα – περιουσίες που θα μπορούσαν να στεγάσουν οικογένειες ή να δώσουν ανάσα στην αγορά.

Κι όμως, μένουν κλειδωμένα. Όχι επειδή δεν υπάρχει ζήτηση. Όχι επειδή δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Αλλά γιατί η στρατηγική τους είναι ξεκάθαρη: λιγότερη προσφορά στην αγορά σημαίνει υψηλότερες τιμές. Υψηλότερες τιμές σημαίνει μεγαλύτερα κέρδη.

Κι εδώ έρχεται το ερώτημα: αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει τη στεγαστική κρίση, γιατί δεν ξεκινά από εκεί;

Γιατί να μην επιβάλει τον φόρο αδράνειας ακριβώς εκεί που πονάει, στις δεξαμενές ακινήτων που μένουν παροπλισμένες κατ’ επιλογήν;

Γιατί να ισχύουν τα ίδια μέτρα και σταθμά για τον μικροϊδιοκτήτη και για τον θεσμικό επενδυτή που έχει χιλιάδες κατοικίες κλειστές ;

Ας μη γελιόμαστε.

Οι μικροϊδιοκτήτες, αν τους δίνονταν κίνητρα – φορολογικές ελαφρύνσεις, προγράμματα ανακαίνισης, απλοποίηση διαδικασιών – θα μπορούσαν σε ελάχιστο χρόνο να ρίξουν στην αγορά  πολλές κατοικίες.

Είναι κομμάτι της λύσης, όχι του προβλήματος.

Η αδράνεια που πρέπει να στοχευθεί είναι αυτή που έχει υπολογιστεί με το κομπιουτεράκι στο χέρι, που βασίζεται στη σιωπηρή παρακράτηση ακινήτων για να διαμορφώνονται οι τιμές. Είναι αυτή που μετατρέπει την κατοικία από ανθρώπινο δικαίωμα σε χρηματιστηριακό προϊόν.

Και για να είμαστε ξεκάθαροι: Οι επαγγελματίες το φωνάζουμε εδώ και τέσσερα χρόνια – η καρδιά της στεγαστικής κρίσης χτυπά μέσα στις τράπεζες και τα funds, εκεί που λιμνάζουν χιλιάδες ακίνητα.

Αν οι υπεύθυνοι δεν το βλέπουν, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Σημαίνει ότι  στρουθοκαμηλίζουν

Όχι άλλοι κίβδηλοι πειραματισμοί..

Ελένη Ζώτου

Κτηματομεσίτης