Γεμάτα συγκίνηση και προσευχή είναι τα ευαγγέλια της Μ. Πέμπτης. Μια λειτουργία ,όλο κατάνυξη που κορυφώνεται με την εμφάνιση Εκείνου πάνω στον σταυρό. Μύησε πρώτα, ως μέγας μύστης, τους μαθητές του για να κελεύσουν παγκόσμια την προσφορά και την ταπεινοφροσύνη.
Γράφει η Μαρία Σπυριδάκη
Δεν ξέρω αν υπήρξε, πάνω στην γη, άλλη ύπαρξη με τέτοια αυταπάρνηση και υπομονή. Πάντως, το μήνυμα πέρασε αιώνες τώρα.
Στα χωριά της ενδοχώρας, το Πάσχα είναι πιο κατανυκτικό. Λιγότερος κόσμος, ησυχία που σε βοηθά να μπορείς να προσευχηθείς και να παρακολουθήσεις τη λειτουργία. Και έχει νόημα και λογική, που θέλουν όλοι οι σύλλογοι να έχουν στα χωριά τους αξιοπρεπείς και μεγάλες εκκλησίες . Είναι τα σύμβολα της πίστης τους, αλλά και σημείο αναφοράς για τους χωριανούς.
Βρέθηκα σε έναν ναό ,που αγαπώ πολύ από μικρό παιδί. Στον Άγιο Θεόδωρο Νιπιδιτού, σε έναν όμορφα στολισμένο ναό και φροντισμένο από τους χωριανούς, τελέστηκε το μυστήριο της Μ. Πέμπτης με λαμπρότητα.
Έκλεισαν τα φώτα, μπήκε Εκείνος πάνω στον σταυρό και όλοι σκύψαμε το κεφάλι συγκινημένοι από την θυσία του. Εκεί παρακολούθησα το δράμα του και μπόρεσα να νιώσω ,την ουσία της λειτουργίας την περίοδο του Πάσχα. Καθισμένη δίπλα στη γιαγιά μου τη Μαρία και στον ήρωα ,των παιδικών μου χρόνων τον Πατερομιχάλη (ο παππούς μου!). “Προσδοκώντας ανάσταση νεκρών ” σκέφτηκα …
Καλή ανάσταση ,σε όλους! Με υγεία και προσευχή
