Η Παρασκευή Μπριτζολάκη, γραμματέας του Σωματείου Εργαζομένων στο ΠΑΓΝΗ, μιλά για το σοβαρό πρόβλημα των παιδιών που αναγκάζονται να διαμένουν σε νοσοκομεία λόγω έλλειψης κατάλληλων κοινωνικών δομών, με αφορμή την περίπτωση των οκτώ παιδιών στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο.
Μιλώντας στο Θέμα Κρήτης 103.1 και στην εκπομπή «Πίσω Σελίδες» με τον Μάριο Διονέλλη, περιγράφει την οδυνηρή κατάσταση των παιδιών που αναγκάζονται να μεγαλώνουν σε νοσοκομειακό περιβάλλον ενώ, αν και επί του παρόντος δεν υπάρχουν «αζήτητα παιδιά» στη Μονάδα Νεογνών του ΠΑΓΝΗ, το φαινόμενο έχει παρατηρηθεί στο παρελθόν.
Η ίδια τονίζει ότι είναι συγκλονιστικό να βλέπει κανείς βρέφη να αναπτύσσονται σε νοσοκομείο, λόγω διαφόρων κοινωνικών, οικονομικών, υγειονομικών λόγων ή εισαγγελικών εντολών, υπογραμμίζοντας πως το κύριο πρόβλημα είναι η τεράστια έλλειψη κοινωνικών δομών, με αποτέλεσμα τα παιδιά να παραμένουν στο νοσοκομείο για αδιευκρίνιστο διάστημα. Επισημαίνει ότι το νοσοκομείο δεν είναι κατάλληλο περιβάλλον για ένα παιδί, καθώς στερείται της ζεστασιάς και της αγκαλιάς που είναι απαραίτητες για την υγιή του ανάπτυξη.
Αναφερόμενη στην περίπτωση των οκτώ παιδιών στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, η κ. Μπριτζολάκη υποστηρίζει ότι το προσωπικό καταβάλλει υπεράνθρωπες προσπάθειες, αλλά είναι ανεπαρκές και αναγκάζεται να αναλάβει καθήκοντα, όπως η 24ωρη επίβλεψη, που δεν εμπίπτουν στις αρμοδιότητές του.
Σχετικά με την πρόταση για ένα πλαίσιο εθελοντών, εκφράζει επιφυλάξεις, λέγοντας πως παρόλο που θα μπορούσε να προσφέρει κάποια ανακούφιση, προηγούμενες εμπειρίες δεν ήταν θετικές, καθώς οι εθελοντές δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στην 24ωρη και απρόβλεπτη φύση της φροντίδας.
Τέλος, υπογραμμίζει την ανάγκη για ένα γονεϊκό περιβάλλον και ζητά την επιτάχυνση των διαδικασιών υιοθεσίας/αναδοχής ή τη δημιουργία νέων, κατάλληλων δομών και σημειώνει ότι τα παιδιά χρειάζονται συνεχή φροντίδα, πέρα από τη σίτιση και την καθαριότητα, συμπεριλαμβανομένης της συναισθηματικής υποστήριξης. Κλείνοντας επισημαίνει πως η πραγματική λύση, κατά τη γνώμη της, είναι η δημιουργία επαρκών και υπαρκτών κοινωνικών δομών από το κράτος, καθώς αυτή τη στιγμή υπάρχει πλήρης έλλειψη.
